سعیده علیپور
مدرسه ممکن است معلم نداشته باشد، سقفش ناایمن باشد، کلاسش بیش از ظرفیت، دانشآموز جا داده باشد، معلمش برای جبران هزینههای زندگی راننده تاکسی اینترنتی باشد و سطح علمی دانشآموزش بعد از سالها حضور در کلاس هنوز در ریاضی و علوم پایینتر از میانگین جهانی باشند، اما همین دستگاه وقتی پای مناسک رسمی به میان میآید، ناگهان بسیار چابک میشود! شیوهنامه صادر میکند، استانها را به خط میکند، مدارس را برای اسکان آماده میکند، موکب میزند و دانشآموز، مدیر و فرهنگی را به میدان میآورد.
تازهترین نمونه، برنامه آموزشوپرورش برای اربعین امسال است. میکائیل باقری، مدیرکل قرآن، عترت و نماز وزارت آموزشوپرورش، از راهاندازی حدود ۱۰۰ موکب دانشآموزی و فرهنگیان و آمادهسازی مدارس واقع در مسیر تردد زائران برای اسکان خبر داده بود. در طرح «هر مدرسه یک موکب» نیز دانشآموزان در نقش خادم، مداح، برگزارکننده مراسم عزاداری و فعال فرهنگی به کار گرفته شدند.
بحث بر سر باور مذهبی مردم یا شرکت داوطلبانه معلم و دانشآموز در اربعین نیست. پرسش درباره وظیفه یک وزارتخانه عمومی است؛ وزارتخانهای که مسئول آموزش میلیونها کودک و نوجوان است و همین حالا از کمبود معلم تا افت کیفیت، فرسودگی مدارس و تعطیلیهای مکرر با بحران روبهروست. چرا چنین دستگاهی همچنان باید بخشی از ظرفیت انسانی، اداری و ساختمانی خود را صرف مأموریتهایی کند که مستقیما به کیفیت آموزش مربوط نیست؟
این پرسش با سخنان تازه مسعود پزشکیان جدیتر هم میشود. رئیسجمهور دیروز گفت که دولت ساخت و تجهیز بیش از هفت هزار مدرسه را هدفگذاری کرده، در سال گذشته و امسال حدود سه هزار و ۵۰۰ مدرسه ساخته شده و حدود دو هزار مدرسه دیگر قرار است در هفته دولت افتتاح شود. او همچنین از اصلاح روشهای تدریس، تجهیز مدارس به ابزارهای جدید، اتاقهای مهارتی و نرمافزاری و ورود هوش مصنوعی به آموزش سخن گفته است. همه اینها درست در جهت همان چیزی است که سالها از نظام آموزشی مطالبه شده، اما مسئله آن جایی آغاز میشود …
