حذف ناگهانی اپلیکیشن بله از پلتفرم‌های ایرانی

صفحه سیاست-

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، شامگاه گذشته در شبکه اجتماعی تروث‌سوشال تهدید کرد هر کشوری که به نهادهای مالی، کسب‌وکارها، فرودگاه‌ها یا نهادهای دولتی خود اجازه دهد هرگونه «خط نجات» اقتصادی به ایران ارائه کنند، با عواقب اقتصادی گسترده‌ای مواجه خواهد شد.

این موضع را می‌توان نشانه‌ای از ورود سیاست ضدایرانی دولت ترامپ به مرحله‌ای تازه دانست؛ مرحله‌ای که در آن واشنگتن علاوه بر هدف قرار دادن مستقیم اقتصاد ایران، تلاش می‌کند هزینه همکاری اقتصادی با تهران را برای سایر کشورها نیز افزایش دهد.

با این حال، ادعای آغاز یک «عملیات اقتصادی» جدید علیه ایران، از منظر تاریخی موضوع تازه‌ای نیست. جمهوری اسلامی ایران از سال‌ها پیش با مجموعه‌ای از تحریم‌های بانکی، نفتی، تجاری و هوایی مواجه بوده و در طول این دوره، سازوکارهای مختلفی برای کاهش آثار این محدودیت‌ها شکل گرفته است. تحریم‌های آمریکا علیه ایران؛ سیاستی با سابقه چند دهه

تحریم بانکی ایران از آبان ۱۳۵۸ آغاز شد و در ادامه، حوزه‌های مختلف اقتصاد ایران را دربر گرفت. تحریم‌های سنگین نفتی نیز از اسفند ۱۳۷۳ وارد مرحله جدی‌تری شد و صنعت هوانوردی ایران نیز از مرداد ۱۳۹۷ با تحریم‌های متمرکز آمریکا مواجه شد.

در واقع، آنچه امروز دولت ترامپ از آن به عنوان فشار اقتصادی بی‌سابقه یاد می‌کند، ادامه مسیری است که آمریکا طی چند دهه گذشته بارها آن را آزموده است.

تجربه نشان داده است که تحریم‌ها می‌توانند هزینه مبادلات اقتصادی ایران را افزایش دهند، دسترسی به منابع مالی را محدود کنند و فشار قابل توجهی بر اقتصاد و معیشت وارد سازند؛ اما نتیجه نهایی آنها الزاماً مطابق اهداف اعلام‌شده واشنگتن پیش نمی‌رود. شکست فشار حداکثری ترامپ در دور اول

یکی از مهم‌ترین آزمون‌های سیاست تحریمی آمریکا، کارزار «فشار حداکثری» دولت اول ترامپ پس از خروج واشنگتن از برجام در سال ۱۳۹۷ بود.

هدف اصلی این سیاست، به‌ویژه در حوزه انرژی، رساندن صادرات نفت ایران به نزدیک صفر بود. با وجود فشار گسترده آمریکا، ایران توانست مسیرهای صادراتی خود را بازسازی کند و در سال‌های بعد، فروش نفت به سطوحی برسد که با دوره برجام قابل مقایسه بود.

از این منظر، تجربه دور نخست ترامپ …

به گزارش هم‌میهن آنلاین، کامبیز نوروزری با اشاره به این که منطق مسائل جاسوسی و نفوذ (به‌ویژه نفوذ) حکم می‌کند که ابتدا «نفوذ» را تعریف کنیم، به دیده بان ایران گفت: «جاسوس کسی است که به‌طور مخفیانه کارش را انجام می‌دهد. معمولاً یک نیروی آموزش‌دیده است که به شکل پنهانی سعی می‌کند اطلاعات و اخبار محرمانه و استراتژیک و مهم را از مراکز تجمع اطلاعات را به سرویس اطلاعاتی خود منتقل بکند، اما نفوذ فرق می‌کند. وقتی می‌گوییم نفوذ، یعنی اینکه مأمور سرویس اطلاعاتی بیگانه، در شکل ظاهرالصلاح و پسندیده وارد مراکز مهم و به‌اصطلاح استراتژیک کشور شود. در واقع نفوذ یعنی خود را به شکل یکی از کارکنان آن مجموعه دربیاورد و فعالیت خود را انجام بدهد. در حقیقت فرد در لباس یک شخص و شخصیت پسندیده و ظاهرالصلاحی در می‌آورد که مورد تأیید نهادهای گزینشی است تا وارد سیستم شود.»

این حقوقدان افزود: «یک فیلم‌ساز، شاعر، موسیقی‌دان و... از کجا نفوذ می‌کند؟ آنها فیلم خود را می‌سازند یا موسیقی تولید می‌کند. استاد دانشگاهی که تصمیم دارد در یک نشست علمی بین‌المللی شرکت کند، به کجا دارد نفوذ می‌کند؟ یا یک روزنامه‌نگار، کار خودش را انجام می‌دهد. بنابراین این افراد اصلا نمی‌توانند  مصداق نفوذ باشند. اما اگر کسی با ظاهر پسندیده وارد مراکز حساس کشور شده و به‌عنوان یکی از کارکنان آن مرکز فعالیت کند و اطلاعات آن مرکز را به سرویس اطلاعاتی بیگانه منتقل کند، نفوذی است. بنابراین افشار و گروه‌های صنفی و فرهنگی که این طرح هدف گرفته، خارج از موضوع است. مثل این است که بگویند یک اتومبیل سواری اگر ۴۰ تن یا ۳۰ تن بار بزند، جریمه می‌شود. سواری اصلاً برای این مقدار بارگیری ساخته نشده است. در واقع، ما به این جرم می‌گوییم «جرم محال». چون اگر ۲۰ تن بار روی یک اتومبیل سواری گذاشته شود، این اتومبیل منهدم می‌شود.»

نوروزی گفت: «به اعتقاد بنده، اینکه یک نویسنده، یک متفکر، یک استاد دانشگاه، یک سینماگر، مستندساز، موسیقی‌دان، روزنامه‌نگار و این قبیل گروه‌های صنفی را مصداق نفوذ بدانند، جرم محال است.

اساساً اگر اراده قانون‌گذار بر این است که جلوی نفوذ مأموران اطلاعاتی به کشور را بگیرد، باید سراغ مراکز حساس و مهمی بروند که اطلاعات آنجا وجود دارد که افراد برای دسترسی به اطلاعات وارد این مراکز می‌شوند و دنبال …