نهال فرخی
یک ویدئوی حدودا سهدقیقهای کافی بود تا آن چه از شبکه سه صداوسیما پخش شد، از مرزهای ایران عبور کند و به پروندهای برای سرویس مخفی ایالات متحده تبدیل شود. ویدئویی درباره بارون ترامپ، پسر رئیسجمهور آمریکا، که در آن نه فقط درباره امکان دسترسی به او صحبت میشد، بلکه ادعاهایی درباره رصد زندگی، حلقه اطرافیان و راههای نزدیک شدن به او نیز مطرح شده بود. اما حالا دیگر ماجرا فقط موضوع یک برنامه تلویزیونی نیست. سرویس مخفی آمریکا اعلام کرده از این ویدئو «آگاه» است و هر موضوعی را که بتوان تهدید علیه افراد تحت حفاظت این نهاد تلقی کرد، بررسی میکند.
این شاید روشنترین نتیجه انتشار ویدئویی باشد که احتمالاً سازندگانش میخواستند آن را نمایش قدرت و اشراف اطلاعاتی ایران معرفی کنند و نتیجه محتوایی که در تهران برای نمایش «دسترسی» تولید شد، در واشنگتن بهعنوان یک «تهدید احتمالی» مورد توجه نهاد مسئول حفاظت از رئیسجمهور و خانواده او قرار گرفته است. همین فاصله میان آن چه در تهران ساخته میشود و آنچه در واشنگتن از آن فهمیده میشود، موضوع اصلی است.
ایران اکنون در یکی از دشوارترین دورههای سیاست خارجی و اقتصادی خود قرار دارد. دستگاه دیپلماسی از فشار اقتصادی آمریکا میگوید و باید برای کاهش تنش، مقابله با تحریم و جلوگیری از بستهتر شدن مسیرهای سیاسی تلاش کند. در سوی دیگر اما از داخل همان ساختار رسمی کشور پیامهایی مخابره میشود که میتواند خوراک آمادهای برای کسانی باشد که ایران را نه قربانی فشار، بلکه تهدیدی امنیتی معرفی میکنند.
سؤال از همینجا آغاز میشود که وقتی وزارت خارجه یک حرف میزند و رسانه رسمی کشور تصویری دیگر به جهان نشان میدهد، سیاست خارجی ایران را چه کسی نمایندگی میکند؟
سه دقیقهای که به واشنگتن رسید
ویدئو درباره بارون ترامپ از جنس یک گزارش خبری معمولی نبود. در آن ادعاهایی درباره رصد پسر ۲۰ ساله دونالد ترامپ مطرح و درباره حلقه اجتماعی و امنیتی پیرامون او صحبت شد. همچنین ادعای وجود جایزه ۱۰ میلیون دلاری برای کشتن بارون مطرح شد؛ ادعایی که منبع مستقل و …
