ژنرال و پاداشی دیگر

 آریا طاری

عقربه‌های ساعت در ساختمان سئول، مدت‌هاست که به خواب رفته‌اند؛ شاید از همان روزی که فوتبال ایران تصمیم گرفت به جای پیشرفت در زمین چمن، در اتاق‌های دربسته و با صدور بیانیه‌های حماسی به حیات خود ادامه دهد. صبح روز چهارشنبه، چهارم شهریورماه ۱۴۰۵، بار دیگر درهای فدراسیون فوتبال به روی نمایشی باز شد که پایانش را حتی کودکی که تازه الفبای فوتبال را آموخته، از هفته‌ها پیش می‌دانست. 

آیا فقدان استراتژی، تعویض‌های اشتباه، عدم شناخت از حریفان و بازی‌خوانی ضعیف، تنها به گردن دستیاران است؟ تغییر دستیاران در حالی که تفکر اصلی حاکم بر نیمکت ثابت می‌ماند، شبیه به عوض کردن رنگ دیوارهای خانه‌ای است که پایه‌بست آن ویران شده است. فدراسیون با این کار، تنها یک ژست اصلاح‌طلبانه به خود گرفته تا دهان منتقدان را ببندد …