غارت در روز روشن

 آریا طاری

در تمام دنیا، اقتصاد ورزش و به ویژه فوتبال، قواعد خاص خودش را دارد. کسی منکر این نیست که در پیشرفته‌ترین کشورهای جهان نیز ستاره‌های فوتبال درآمدی بسیار بالاتر از مردم عادی، پزشکان، مهندسان و معلمان دارند. این یک اصل پذیرفته‌شده در صنعت سرگرمی است. اما نقطه کلیدی که در فوتبال بیمار و دولتی ایران گم شده، مفهوم تناسب نسبی و معقول است. دستمزد یک فوتبالیست، هرچقدر هم که نجومی باشد، باید یک نسبت منطقی با عایدی شهروندان عادی، تولید ناخالص داخلی و شرایط کلان اقتصادی آن جامعه داشته باشد. نمی‌شود در کشوری که قدرت خرید مردم روز به روز در حال آب رفتن است، فوتبالیست‌های بی‌کیفیت و بی‌افتخار، قراردادهای چند صد میلیارد تومانی (معادل بیش از یک میلیون دلار) امضا کنند. این دیگر نامش اقتصاد ورزش نیست؛ این زنگ خطری است که فریاد می‌زند یک جای کار و اتفاقا اساسی‌ترین جای کار، به شدت می‌لنگد.  …