نگار رشیدی
فوتبال بدون تماشاگر، شبیه به قلبی است که از تپش افتاده باشد؛ نمایشی سرد روی پردهای خاکستری که هیچ احساسی را به بیننده منتقل نمیکند. در آستانه هفته سوم رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران، تمام نگاهها، دوربینها و تیترهای خبری به سمت کلانشهر تبریز و ورزشگاه بزرگ یادگار امام (ره) چرخیده است. جایی که قرار است یکی از حساسترین، نفسگیرترین و حیثیتیترین نبردهای فوتبال ایران میان دو قطب پرطرفدار، یعنی تراکتور آذربایجان و پرسپولیس تهران برگزار شود. اما اینبار، یک تفاوت بزرگ و البته تلخ وجود دارد؛ سایه سنگین یک حکم انضباطی و محرومیت تماشاگران، مانند بختکی سیاه روی این هیجان ناب افتاده است. ورزشگاهی که همیشه با حضور دهها هزار هوادار سرخپوش تبریزی به یک دیگ جوشان تبدیل میشد و لرزه بر اندام هر حریفی میانداخت، حالا در آستانه تجربه یک سکوت مرگبار و آزاردهنده است. سکوتی که نه بازیکنان تراکتور با آن میانهای دارند و نه زیبایی فوتبال ایران آن را میپذیرد.
مدیران باشگاه تراکتور که به خوبی میدانند غرش هواداران پرشورشان، نیمی از قدرت و نیروی محرکه تیم در بازیهای بزرگ است، حاضر نیستند پیش از به صدا درآمدن سوت آغاز مسابقه، دستها را به علامت تسلیم بالا ببرند. آنها در یک اقدام رسانهای و رسمی، با انتشار بیانیهای طولانی و احساسی، خواستار بازنگری فوری فدراسیون فوتبال در این محرومیت شدهاند. در این بیانیه که لحنی آمیخته با احترام، قانونمداری و البته یادآوری جایگاه تاریخی مردم آذربایجان دارد، تراکتور صراحتا اعلام کرده است که تخلفات گذشته روی سکوها به هیچ وجه قابل توجیه نیست و قانون باید فصلالخطاب باشد. اما آنها یک مفهوم جدید را روی میز ارکان قضایی فدراسیون گذاشتهاند؛ نگاه اصلاحی در کنار اجرای قانون. باشگاه تراکتور با یادآوری روزهای سخت تاریخ ایران و ایستادگی مردم آذربایجان با اتحاد و غیرت، تلاش کرده تا نشان دهد که شور و فرهنگ هواداری این منطقه، شایسته یک فرصت دوباره و توجهی ویژه است. مسابقهای که برای مردم این دیار فراتر از یک رقابت نود دقیقهای است و با تار و پود …
