شرکتهای بزرگ معدنی و نفتی در سراسر دنیا یک واقعیت را پذیرفتهاند؛ اگر قرار است از منابع طبیعی یک منطقه ثروت استخراج کنند، بخشی از این ثروت باید دوباره به همان جامعه بازگردد. به همین دلیل مفهوم مسئولیت اجتماعی (CSR) در ادبیات اقتصادی جهان شکل گرفت؛ مفهومی که هدف آن تنها کمک مالی نیست، بلکه جبران اثرات فعالیت اقتصادی بر محیطزیست، توسعه زیرساختهای عمومی، آموزش، بهداشت، اشتغال و رفاه مردم محلی است.
در دنیا، شرکتهایی مانند Rio Tinto، BHP یا Anglo American هر سال گزارشهای مستقلی از مسئولیت اجتماعی خود منتشر میکنند؛ گزارشهایی که در آن حتی نام پروژهها، محل اجرای آنها، مبلغ هزینهشده و نتیجه نهایی اعلام میشود. اگر مدرسهای ساختهاند، مشخص است کجا ساخته شده است. اگر بیمارستانی تجهیز شده، نام آن منتشر میشود. اگر برای ورزش هزینهای انجام شده، معمولا صرف احداث زمینهای ورزشی عمومی، سالنهای چندمنظوره یا توسعه ورزش همگانی شده است؛ نه پرداخت قراردادهای چند ده میلیاردی به چند فوتبالیست یا مربی حرفهای.
اما ظاهرا در ایران، مسئولیت اجتماعی در برخی شرکتها از فلسفه اصلی خود فاصله گرفته است. مسئولیت اجتماعی پرابهام فملی در ۱۴۰۴
شرکت ملی صنایع مس ایران در سال ۱۴۰۴ و با مدیریت سید مصطفی فیض اردکانی حدود ۴ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان تحت عنوان مسئولیت اجتماعی هزینه کرده است؛ رقمی که بزرگترین بودجه مسئولیت اجتماعی میان بنگاههای اقتصادی کشور محسوب میشود. اما سوال مهم این است که این مبلغ کلان، کجا هزینه شده است؟
بررسی خبرنگار فراز نشان میدهد حدود یکهزار و ۵۰۰ میلیارد تومان از این رقم صرف «خدمات ورزشی» شده است.
اگر منظور از خدمات ورزشی، باشگاههای حرفهای زیرمجموعه شرکت ملی مس باشد، پرسش از سیدمصطفی فیض اردکانی کاملا روشن است؛ چرا هزینه اداره باشگاههای حرفهای باید از محل بودجهای پرداخت شود که فلسفه وجودی آن توسعه مناطق معدنی، افزایش رفاه عمومی و جبران آثار فعالیتهای معدنی است؟
باشگاه مس کرمان، زیرمجموعه ملی مس ایران، نه قهرمان لیگ آزادگان شده، نه به لیگ برتر صعود کرده و نه حتی در جمع مدعیان اصلی حضور داشته است. این در حالی است که تیمهای صعودکننده به لیگ برتر فوتبال ایران با بودجههایی کمتر از ۵۰۰ میلیارد …
