تا زمانی که دونالد ترامپ راهی برای خروج از بنبست خود در قبال ایران نیابد، تاریخ ممکن است انتخاب او برای ورود به جنگ را بهعنوان خطایی سرنوشتساز در دوران ریاستجمهوریاش به ثبت برساند. اما او تاکنون از یک اشتباه بالقوه مهلک اجتناب کرده است: تشدید گسترده درگیری فراتر از ظرفیت خود برای کنترل آن.
تاریخ نشان میدهد رؤسایجمهوری که برای یافتن راه خروج، یا جهت حفظ پرستیژ خود و اعتبار آمریکا، جنگها را تشدید میکنند، در یک سراشیبی لغزنده سقوط میکنند. در ویتنام، عراق و افغانستان، آنها اغلب با بیمیلی دست به این کار زدند؛ در جنگهایی که دیگر امکان پیروزی در آنها وجود نداشت.
ترامپ نه برای نخستین بار، خود را در یک دوراهی در جنگی میبیند که اکنون با امتناع ایران از تسلیم شدن یا مذاکره جدی، به پیش میرود.
اگر دیپلماسی همچنان شکست بخورد، آیا او مایل است کارزار فعلی حملات هوایی بینتیجه، آتشبسهای شکننده و محاصرههای دریایی آمریکا و ایران را که همچنان ادامه دارد، اما به جنگ پایان نمیدهد، برای همیشه تمدید کند؟ یا اینکه با برداشتن محدودیتهای خود و فراتر رفتن از اهداف صرفاً نظامی برای نابودی داراییهای غیرنظامی و زیرساختی ایران، تهاجم آمریکا را تشدید کرده و از خط قرمز عبور کند تا به عملیاتهای محدود زمینی متوسل شود؟
گزینه سوم بسیار دردناک خواهد بود: پذیرش این واقعیت که بهترین اقدام برای او و ایالات متحده، کاهش خسارات و ترک این مناقشه بدون دستیابی به اهداف اصلی است. هر یک از این پرسشها پاسخهای سیاسی و استراتژیک ناخوشایندی به همراه دارد؛ و این همان دلیلی است که چرا او همچنان در جنگی گرفتار است که نه توان پیروزی در آن را دارد و نه توان تحمل شکست در آن را. این نشانهای از وضعیت بغرنج ایالات متحده است که بر اساس گزارش اختصاصی سیانان، پنتاگون از گروهی از تحلیلگران نظامی درخواست کرده تا ایدههای جدیدی برای تنبیه ایران ارائه دهند.
ترامپ روز دوشنبه پس از آنکه ایران آخرین ابتکار عمل او را رد کرد، ناامیدی خود را در حساب کاربری «تروث سوشال» ابراز کرد. او آخر هفته، پس از بیان چندباره اینکه توافق قریبالوقوع است، حملات ویرانگر وعدهدادهشده را به تعویق انداخته بود.
ترامپ اعلام کرد: «رهبری ایران بهطور باورنکردنی …