بر اساس گفتههای مقامات حوزه خلیج فارس و تحلیلگران، ایران روی این موضوع شرطبندی کرده است که میتواند با تبدیل مسیرهای تجاری، خطوط کشتیرانی و زیرساختهای انرژی خاورمیانه به نقاط فشاری که هزینه تقابل را به طور مداوم افزایش میدهند، در یک نبرد زمانی از واشنگتن بیشتر دوام بیاورد.
تهران به جای تلاش برای دستیابی به یک پیروزی نظامی قاطع، استراتژی «تنشافزایی تنظیمشده» را دنبال میکند که هدف آن گسترش دامنه درگیری بدون ورود به یک جنگ تمامعیار است.
به گفته آنان، هدف این است که ایالات متحده و متحدانش متقاعد شوند که مهار بحران پرهزینهتر از تن دادن به خواستههای ایران در خصوص تنگه هرمز است.
پیام تهران این است که مگر اینکه واشنگتن وضعیت موجود جدیدی را بپذیرد که نقش بزرگتری در تنگه هرمز به ایران میدهد، وگرنه درگیری میتواند به فراتر از خلیج فارس گسترش یابد.
ایران بر این باور است که با به خطر انداختن چندین گلوگاه دریایی و دارایی انرژی، میتواند موضع خود را در هرگونه مذاکره آینده تقویت کند.
مایکل نایتز، از اندیشکده موسسه واشنگتن، به رویترز گفت: «ایران از همان ابتدا تلاش کرده است تا با گسترش گزینههای تنشافزایی خود، از ایالات متحده پیشی بگیرد، به طوری که همیشه چیز جدیدی برای رو کردن در هر هفته داشته باشد—یک جغرافیای جدید، یک نوع سلاح جدید یا یک نوع هدف جدید.»
نایتز افزود: «مزیت بزرگتر آنها این نیست که میتوانند به آمریکا یا اسرائیل آسیب بزنند؛ مزیت بزرگ آنها این است که میتوانند به کشورهای منطقهای و اقتصاد جهانی آسیب وارد کنند.»
**گسترش تهدیدات به فراتر از هرمز**
تهران پس از نشان دادن توانایی خود در مختل کردن رفتوآمد از طریق تنگه هرمز—که پیش از جنگ حدود یکپنجم از مصرف جهانی نفت از آن عبور میکرد—سیگنال داده است که هیچ گلوگاه دریایی از دایره اقداماتش خارج نیست.
تهدیدها علیه دریای سرخ و زیرساختهای انرژی عربستان سعودی نشاندهنده تلاشی گستردهتر برای افزایش هزینه حفاظت از تجارت جهانی و در عین حال، آزمودن میزان تحمل واشنگتن در برابر اختلال است.
رویکرد ایران منعکسکننده چیزی است که یک منبع در خلیج فارس آن را اعتقاد فرماندهان سپاه پاسداران به این مسئله توصیف کرد که «آنها میتوانند امتیازات بیشتری به دست آورند».
آنها …
