در بحبوحه تحریمهای تجاری، مسدودسازی داراییها و حملات به کشتیها بهعنوان بخشی از یک محاصره دریایی، واشنگتن طرحی را برای اعمال موج جدیدی از محدودیتها علیه ایران اعلام کرده است که اقتصاد این کشور را هدف قرار میدهد.
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، پنجشنبه گذشته گفت که ایالات متحده قصد دارد از همین هفته آسیبهای اقتصادی بیشتری به تهران وارد کند. بسنت افزود که آمریکا اقداماتی را اعمال خواهد کرد که «در تاریخ انزوای اقتصادی یک کشور، هرگز دیده نشده است.»
یک روز بعد در جمعه، پرزیدنت دونالد ترامپ ضمن همصدایی با بسنت گفت که ایران از نظر اقتصادی بهشدت ضربه خواهد خورد.
با انقضای یادداشت تفاهم در روز دوشنبه، ترامپ از تهران خواست که «پرچم سفید تسلیم» را بالا ببرد، اما اصرار داشت که هیچ عجلهای برای پایان دادن به جنگ ندارد.
بر اساس اعلام دفتر کنترل داراییهای خارجی (اوفک) در ماه مه، از فوریه ۲۰۲۵ و پس از آغاز دومین دوره ریاستجمهوری ترامپ، واشنگتن «بیش از ۱۰۰۰ شخص، کشتی و هواپیمای مرتبط با ایران» را تحریم کرده است.
مقامات ایران ضمن حفظ رویکرد تقابلی، اعلام کردهاند که میتوانند به عملیات تهاجمی روی بیاورند و همزمان برای مقابله با تهاجم احتمالی زمینی آمادگی دارند.
به گفته محمدرضا فرزانگان، استاد اقتصاد خاورمیانه در دانشگاه فیلیپس ماربورگ آلمان، محاصره دریایی وضعیت جدیدی ایجاد میکند که در آن بستههای تحریمی سنتی با استفاده از نیروی نظامی ترکیب میشوند تا کمبود فیزیکی کالا در اقتصاد ایران ایجاد شود.
او به الجزیره گفت: «این بار مضاعفی است که پرسشهای جدیدی را برای سیاستگذاران در تهران ایجاد میکند: آیا آنها باید توافقی را انتخاب کنند که شرایط آن توسط دولت ترامپ دیکته شده است، یا باید به درگیری مسلحانه برای شکستن محاصره بنادر ادامه دهند؟ در حال حاضر به نظر میرسد ایران به گزینه دوم متمایل است.»
فرزانگان گفت برای اینکه آمریکا به اهداف خود، یعنی تغییر رفتار دولت ایران دست یابد، باید «یک راه خروج دیپلماتیک باز کند و آن را بهعنوان یک گزینه پیشنهاد دهد.»
او گفت اگر درگیری مسلحانه بهطور کامل از سر گرفته شود، «هزینهها تنها محدود به هدف تحریمها نخواهد بود؛ اقتصاد …
