تحلیلگران معمولاً گزینههای اقدام نظامی چین علیه تایوان را به سه دسته تقسیم میکنند: تهاجم نظامی برای تصرف کنترل مستقیم جزیره؛ «ضربت آتش مشترک» که شهرهای تایوان و نهادهای سیاسی آن را بمباران کرده و شهروندان تایوانی را از طریق ایجاد رعب و وحشت ارغامی به تسلیم میکند؛ و محاصره دریایی برای گرسنگی دادن به تایوان جهت وادار کردن آن به تسلیم. تمام این مأموریتها شرطبندیهایی پیچیده و پرهزینه برای چین هستند که حجم عظیمی از تجهیزات نظامی را مصرف کرده و منجر به تلفات جانی و خسارات مالی هنگفت میشوند. محاصره دریایی، خطر حمله مستقیم به طرفهای ثالث—بهویژه کشتیهای باری سایر کشورها—را نیز اضافه میکند و احتمال اینکه چین مجبور شود با قدرتهای بینالمللی از جمله ایالات متحده بجنگد را بیشتر میسازد. با این حال، بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که محاصره از میان این سه سناریو، وسوسهانگیزترین گزینه برای پکن است، زیرا از فرستادن نیروهای چینی به خطوط دفاعی آماده تایوان جلوگیری میکند و از نقاط ضعفی که رهبران چین در تایوان میبینند—از جمله وابستگی شدید این جزیره به تجارت بینالمللی—بهرهبرداری میکند. با این حال، یک محاصره سنتی خطر تشدید تنش را به همراه دارد و هزینههای نظامی سنگینی را بر چین تحمیل میکند.
اما چین گزینهای دارد که کمتر مورد بررسی قرار گرفته است؛ گزینهای که میتواند آثار یک محاصره سنتی را با هزینهای کمتر برای پکن ایجاد کند. یک «محاصره آتشین» —کمپین ضربات موشکی که مشخصاً علیه زیرساختهای بندری تایوان هدایت میشود—خطراتی را که چین با آن مواجه است به حداقل میرساند. این نوع ضربه، عملیاتهای رزمی بزرگ را در قلب شهرهای تایوان متمرکز نمیکند، آنطور که در حالت تهاجم یا ضربت آتش مشترک رخ میدهد. همچنین کشتیهای طرفهای ثالث را مانند محاصره سنتی به خطر نمیاندازد؛ و از آنجا که محاصره آتشین تنها از تعداد کمی موشک استفاده میکند که اهداف محدودی را در بنادر تایوان نشانهگیری میکنند، نیاز به ایجاد یک محاصره فیزیکی در اطراف جزیره را از بین میبرد و نیروی دریایی چین را در معرض آتش موشکی دفاعی تایوان قرار نمیدهد. تحت یک محاصره آتشین، کشتیهای تجاری بینالمللی همچنان آزاد خواهند بود تا در اطراف جزیره دریانوردی کنند، به این معنی که سایر کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن …
