به گزارش آسوشیتدپرس، سو سرینیچ رؤیای معلم شدن را در سر دارد، اما میداند که بسیار عقب مانده است. این نوجوان ۱۳ ساله اولین بار در ۱۰ سالگی وارد کلاس درس شد، سنی که بیشتر کودکان کامبوجی سالهاست در مدرسه بودهاند. مادرش صبر کرد تا او به سنی برسد که بتواند شنا کند، چرا که میترسید قایق مدرسه واژگون شود؛ تصمیمی که برای بسیاری از والدین در «تونله ساپ»، بزرگترین دریاچه آب شیرین در جنوب شرقی آسیا، آشناست.
اکنون، قیمت بنزین به دلیل جنگ ایران افزایش یافته است که باری اضافی محسوب میشود. برخلاف تعطیلی کامل مدارس در دوران کووید-۱۹، تأثیر جنگ ایران بر آموزش کمتر مشهود است، اما این تأثیر ابتدا و بیش از همه بر فقیرترین خانوادهها سنگینی میکند. افزایش سرسامآور قیمت سوخت، رفتوآمد کودکان و معلمان به مدرسه را گرانتر کرده و دولتها را برای تأمین بودجه آموزش، در حالی که بودجههای ملی تحت فشار قرار گرفتهاند، با مشکل مواجه ساخته است.
بر روی دریاچه، رفتن به هر جایی همیشه به معنای پیمودن آب بوده است. تغییرات اقلیمی با سیلها و خشکسالیهای بهطور فزاینده غیرقابل پیشبینی، این کار را دشوارتر کرده است. معلمان مدرسه او میگویند که در طول سالها ۱۰ دانشآموز غرق شدهاند.
روستای شناور کامپونگ پراهوک در دریاچه تونله ساپ، کامبوج، دوشنبه ۲۹ ژوئن ۲۰۲۶. (عکس ازایپی/آنتون ال. دلگادو)
طبق گزارش اخیر صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، اگر جنگ ادامه یابد، میتواند تا پایان سال جاری میلادی، تا ۲۳.۴ میلیون کودک دیگر مانند سرینیچ را به زیر خط فقر بکشاند. حدود ۸۰ درصد از این کودکان در آفریقا و آسیا خواهند بود.
