وقتی ژه لان مایع زرد کمرنگ را تماشا میکرد که قطرهقطره وارد رگ مادرش میشد، سنگینی تکتک قطرهها را احساس میکرد.
مادر او که در حال بهبود پس از جراحی سرطان معده بود، برای بازگرداندن سطح پروتئین خونش به تزریق روزانه آلبومین انسانی نیاز داشت. هر بطری ۱۰ گرمی از این فرآورده خونی وارداتی حدود ۴۶ دلار قیمت داشت و گرانترین داروی مورد استفاده در روند درمان مادرش بود.
این زن ۴۴ ساله به سیانان گفت: «فقط امیدوارم حالش زودتر خوب شود. البته درباره پول هم نگرانم، اما چارهای ندارم.»
مادر ژه طی بیش از دو ماه، ۷۲ بطری مصرف کرد؛ هزینهای معادل درآمد هفت ماه ژه، که در یک فروشگاه محلی در استان هنان، در مرکز چین، کار میکند. او گفت اگر خواهرش کمک نمیکرد، بهسادگی از عهده هزینه درمان برنمیآمد و بدون این دارو نیز وضعیت مادرش ممکن بود وخیمتر شود.
چین بزرگترین مصرفکننده آلبومین انسانی در جهان است؛ آلبومین فراوانترین پروتئین موجود در پلاسماست و بهطور گسترده برای مراقبت از بیماران دچار آسیبهای شدید، مانند سوختگی، و همچنین بازگرداندن سطح پروتئین خون در بیماریهای مزمن، مانند بیماریهای کبدی، استفاده میشود.
اما چین مدتهاست با کمبود داخلی این ماده مواجه است؛ کمبودی که عمدتاً به دلیل مقررات سختگیرانه درباره جمعآوری پلاسما و میراث رسوایی آلودگی به اچآیوی در دهه ۱۹۹۰ ایجاد شده است. این کشور همچنان برای بخش بزرگی از عرضه آلبومین انسانی خود به پلاسمای بزرگترین رقیب ژئوپلیتیکیاش، یعنی ایالات متحده، وابستگی شدیدی دارد.
ایالات متحده حدود ۷۰ درصد پلاسمای جهان را تأمین میکند و یکی از معدود کشورهایی است که به اهداکنندگان پول میپردازد. هر سال میلیونها آمریکایی برای تأمین هزینههای روزمره، دست خود را برای اهدای پلاسما دراز میکنند؛ افرادی مانند اسکای تاکر ۲۵ ساله.
این دانشجوی کالج محلی که به مدت هفت سال، هفتهای دو بار پلاسما اهدا میکرد تا هزینههای زندگیاش را تأمین کند، گفت: «با اینکه میدانم این کار میتواند جان یک نفر را نجات دهد، بیشتر اوقات فقط نگرانم که وعده غذایی بعدیام را چگونه تأمین کنم یا آیا میتوانم به گربههایم غذا بدهم یا نه.»
اسکای تاکر، اهداکننده سابق پلاسما که در سنتلوئیس زندگی میکند.
بر اساس مطالعهای …
