تنگه هرمز، طبق برخی روایتها، به نام یکی از خدایان زرتشتی نامگذاری شده است که مقدر بود پس از ۹۰۰۰ سال بنبست با یک دشمن، پیروز شود. رهبران ایران احساس میکنند که پیروزی خودشان در دسترس است و نیازی به همان صبر حماسی نخواهد داشت.
آنها شرطبندی کردهاند که فشار نظامی در نهایت ایالات متحده را مجبور خواهد کرد که کنترل آنها بر این آبراه حیاتی برای انرژی جهانی را بپذیرد، و اینکه زمان به نفع آنهاست.
آنها از کاهش ذخایر سلاحهای کلیدی ایالات متحده، مانند رهگیرهای پیشرفته موشکی، آگاهند. آنها میدانند که جنگ در میان آمریکاییها بهشدت نامحبوب است. آنها میدانند که تا زمانی که تنگه تا حد زیادی بسته بماند، قیمت گاز و سایر کالاها تا پیش از انتخابات کنگره آمریکا در نوامبر بالا باقی خواهد ماند. آنها میدانند که تلاش برای بازگشایی آن با زور، پرهزینه خواهد بود و ممکن است نیازمند نیروهای زمینی آمریکا باشد. آنها میدانند که متحدان حوثیشان در یمن میتوانند جنگ را گسترش دهند و مسیر تجاری مهم دیگری را مختل کنند. با این منطق، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، چارهای جز تسلیم ندارد.
اما استراتژی ایران با خطراتی همراه است.
ترامپ به حملاتی اشاره میکند که رهبری ارشد، نیروی دریایی و نیروی هوایی ایران را از بین برده است. او میان تهدید به تشدید تنش و گفتن اینکه مذاکرات بهخوبی پیش میرود، نوسان میکند. اقتصاد خود ایران، تا حدی به دلیل محاصره آمریکا، آسیب دیده است. ایرانیها همین چند ماه پیش در اعتراضات گسترده به خیابانها آمدند و ممکن است دوباره این کار را انجام دهند؛ و رهبران ایران تنها باید نگاه کنند که چگونه «گردش کوتاهمدت» ترامپ در خاورمیانه به گل نشسته است تا به یاد آورند که جنگها بهندرت آنطور که انتظار میرود پیش میروند.
یک توافق در حال تکامل میتواند پیروزی بزرگی به ایران بدهد. ایران میگوید که به دستیابی به توافقی با عمان برای مدیریت تنگه، که بین دو کشور جریان دارد، نزدیک است. اما این توافق مشروط به لغو محاصره توسط آمریکا خواهد بود، بنابراین حتی اگر مذاکرات مستقیمی وجود نداشته باشد – همانطور که ایران میگوید – ترامپ باید آن را تأیید کند.
مشخص نیست که آیا این توافق به ایران اجازه میدهد عوارض دریافت کند یا خیر. اما این توافق، کنترل ایران را بر آنچه قبل از جنگ یک آبراه بینالمللی آزاد بود و یک پنجم نفت و گاز تجارتشده جهان از آن عبور میکرد، رسمی میکند.
