
از نگاه منتقدان دونالد ترامپ، او در سیاست خارجی با شکستهای سنگینی روبهرو شده است.
یادداشت تفاهم دیرپای و نقضشده او با ایران، روز دوشنبه به موعد انقضای ۶۰ روزه خود رسید. ترامپ به جای جشن گرفتن یک توافق هستهای که شاید میتوانست جنگ او را توجیه کند، سرخوردگی خود را با یافتن برخی از دوستان آمریکا برای مجازات کردن و احیای مجدد رابطهاش با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، تخلیه کرد.
ترامپ روز یکشنبه اعلام کرده بود که ایالات متحده رزمایشهای نظامی با کره جنوبی — متحد آمریکا از دهه ۱۹۵۰ — را کاهش خواهد داد؛ وی علت آن را هزینهها، خودداری سئول از مشارکت در جنگ علیه ایران و تمایل به ناراحت نکردن کیم، که یک دیکتاتور است، عنوان کرد.
روز دوشنبه، ترامپ کشور عمان را ظاهراً به دلیل مذاکره با ایران برای به جریان انداختن تردد کشتیها در تنگه هرمز — که خود یکی از الزامات یادداشت تفاهمی بود که زمانی ترامپ آن را بزرگترین توافق صلح خاورمیانه در تاریخ خوانده بود — به بمباران تهدید کرد.
بار دیگر، به نظر میرسید ترامپ تعمداً هر آنچه را که جهان گمان میکرد درباره قدرت آمریکا و ارزشهای سیاست خارجی میداند، وارونه کرده است.
دریادار بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، جیمز استاوریدیس، به کیسی هانت در سیانان گفت: «من صمیمیت با کیم جونگ اون را درک نمیکنم. من تهدید به بمباران عمان را متوجه نمیشوم. این اقدامات دقیقاً برعکس آن کارهایی است که در حال حاضر باید انجام دهیم.»
حملات لفظی ترامپ به عمان و کره جنوبی رویدادهایی جداافتاده نیستند. آنها نشانههایی از یک سیاست خارجی هستند که فاقد استراتژی متعارف است، دیپلماتها و کارشناسان را عمداً به حاشیه میراند و به نظر میرسد صرفاً از غرایز شخصی او نشئت میگیرد.
از بیرون، این هرجومرج در حال شتاب گرفتن است.
برای نمونه، داماد اول، جرد کوشنر، با سرعت در سراسر خاورمیانه در رفتوآمد است تا توافقی را نجات دهد که ترامپ ماه گذشته آن را توافقی «بزرگ و تاریخی» برای خلع سلاح حماس و خروج اسرائیل از غزه توصیف کرده بود — توافقی که به نظر میرسد واقعیت خصمانه و راهبردی میان اسرائیل و جنبش مقاومت اسلامی را نادیده میگیرد.
در داخل کشور، مذاکرهکنندگان هنوز پیش از ضربالاجل روز چهارشنبه به هیچ توافقی برای جلوگیری …




