آرمان امروز : بر اساس تازهترین دادههای آماری، نرخ بیکاری در بهار سال جاری به ۹.۱ درصد رسیده است؛ رقمی که نشاندهنده افزایش ۱.۸ واحد درصدی نسبت به مقطع مشابه در سال گذشته است. در تقابل با این شاخص، نرخ مشارکت اقتصادی نیز با افتی ۰.۵ واحد درصدی مواجه شده که زنگ خطری جدی برای بازار کار به شمار میرود. اکنون این پرسش اساسی مطرح میشود که این دو شاخص کلان را چگونه میتوان در کنار یکدیگر تفسیر و تحلیل کرد؟ آیا بخشی از این جهش در نرخ بیکاری صرفاً ریشه در رکود عمیق بازار کار دارد، یا متغیرهای پنهان و ساختاری دیگری نیز در این بحران نقشآفرینی میکنند؟
«حقوقی که تنها کفاف سه روز اول ماه را میدهد، اگر نباشد بهتر است»؛ این یکی از جملات پرتکراری است که این روزها از زبان جمعیت غیرفعال اقتصادی به گوش میرسد. در کنار این گلایه معیشتی، گزاره تکاندهنده «کسب و کارم با رکود مطلق مواجه شد و عملاً تمام نیروهایم با من سقوط کردند» نیز پس از تشدید تنشهای منطقهای و سایه تقابلات نظامی بر اقتصاد، به وفور شنیده میشود. …
