آرمان امروز-سرویس دیپلماسی: حمله به زیرساختهای انرژی در منطقه خاورمیانه نه تنها یک اقدام نظامی محدود نیست، بلکه پیامدهای گستردهای دارد که به سرعت تنشهای منطقهای را تشدید میکند و فضای امنیتی را برای همه طرفها ناامنتر میسازد.
هنگامی که تأسیسات نفت و گاز یا پالایشگاهها و بنادر صادراتی هدف قرار گیرند، جریان انرژی که شریان حیاتی اقتصاد بسیاری از کشورهاست مختل میشود و این اختلال بلافاصله به افزایش قیمتها، نگرانی بازارهای جهانی و رقابت بیشتر بر سر منابع محدود منجر میگردد.
در چنین شرایطی، کشورهای منطقه که پیشتر با چالشهای امنیتی و سیاسی متعددی روبهرو بودهاند، ناچار میشوند منابع بیشتری را به دفاع از زیرساختهای حیاتی خود اختصاص دهند و این امر خود به چرخهای از بیاعتمادی و آمادگی نظامی دامن میزند. نتیجه مستقیم این روند، افزایش تنشهای منطقهای است که میتواند به درگیریهای نیابتی، بستهشدن مسیرهای تجاری و حتی درگیریهای مستقیم میان بازیگران مختلف منجر شود.
از سوی دیگر، چنین حملاتی روابط ایران و کشورهای عربی را که در سالهای اخیر تلاشهایی هرچند محدود برای کاهش تنش و گفتوگو صورت گرفته بود، به مسیر بدتری سوق میدهد.
کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس که بسیاری از آنها خود تولیدکننده و صادرکننده انرژی هستند، به شدت نسبت به هرگونه اقدام نظامی علیه تأسیسات انرژی حساسیت دارند، زیرا میدانند که هر حمله میتواند به راحتی به زیرساختهای مشابه در خاک خودشان سرایت کند یا واکنش متقابلی را برانگیزد.
وقتی ایران هدف چنین حملاتی قرار گیرد، این کشورها نهتنها امنیت انرژی خود را در خطر میبینند، بلکه ناگزیر میشوند موضعگیری سختتری در برابر تهران اتخاذ کنند تا از خود در برابر پیامدهای احتمالی محافظت نمایند.
این موضعگیری سختتر، فضای دیپلماتیک را محدودتر میکند، اعتماد متقابل را از بین میبرد و فرصتهای همکاری اقتصادی و امنیتی را که میتوانست به ثبات منطقه کمک کند، از میان برمیدارد.
در نتیجه، روابط ایران و کشورهای عربی که پیشتر نیز پیچیده و پر از رقابت بود، وارد فاز تازهای از تیرگی و دشمنی میشود و امکان هرگونه پیشرفت در کاهش تنشها به شدت کاهش مییابد.
در همین حال، این وضعیت به نفع روسیه تمام میشود. …
