محمد محمودی
آرمان امروز : ۱ – اگر رسانه ملی را مهم ترین بازوی رسانه ای نظام در راه رسیدن به اهداف کلان و عالی خود بدانیم، دیگر با اطمینان خاطر می توان ادعا کرد که با این صداوسیما بجایی نمی رسیم!.
۲- کارنامه رسانه ملی در ۲۰ سال گذشته آکنده از ناکامی در ایجاد وحدت ملی، ترویج اهمیت رشد اقتصادی، تبیین و تثبیت جایگاه اسناد بالادستی نظام، توسعه تعاملات سیاسی داخلی و خارجی، جذب حداکثری و دفع حداقلی اجتماعی، تعادل بخشی میان آرمانگرایی و واقع گرایی و در یک کلام ساخت «افق های آینده نظام» برای «افزایش امید و اقبال ملی» است.
۳- صداوسیما در نقطه مقابل این ناکامی ها، پرونده ای سرشار از دوقطبی سازی، بی توجهی به اهمیت رشد اقتصادی، فراموشی اسناد بالا دستی نظام، توسعه تقابل های داخلی و خارجی، دفع حداکثری چهره های محبوب عموم و تریبون دادن به اشخاصی برای در آوردن لج ملی، ترویج آرمانگرایی محض و تقلیل واقع گرایی دارد که علاوه بر کاهش اقبال عمومی، گسترش روزمرگی اجرایی و بی فردایی و ناامیدی اجتماعی، هزینه های آن را هم بدون هرگونه پاسخگویی، متوجه اصل نظام و کارآمدی آن کرده است.
۳- البته صداوسیما همیشه اینگونه نبوده و فرازهای موفقیت باری هم برای جمهوری اسلامی رقم زده است. مثلاً در سالهای ۶۷، ۶۸ همین رسانه ملی با بودجه ای یک هزارم امروز ولی با تعهد به اجرای تصمیمات نظام، نه تنها موفق شد که پایان جنگ ۸ ساله را از گزند بدخواهان و ابهام آفرینان داخلی و خارجی دور نگه دارد، بلکه نظام اسلامی را هم در آغاز رهبری آیت الله خامنه ای به مسیر سازندگی ملی و امید آفرینی اجتماعی رهنمون کرد. چه بسا که اگر رسانه ملی امروز جای صداوسیمای آنروز بود نه جمهوری اسلامی در پایان جنگ، موفق می شد و نه رهبری آیت الله خامنه ای با سازندگی و اقبال ملی آغاز می شد!.
۴- جمهوری اسلامی ایران امروز در حساس ترین روزهای خود روزگار می گذراند. رئیس جمهور مستقر، قریب دو سال است که با آواری از ترورها، تخریبها، تردیدها و تحمل دو جنگ تحمیلی روبروست. رهبری جدید هم بعد از شهادت قائد شهید، زمام امور را بخوبی در این شرایط بحرانی در دست گرفته و مکرراً بر حفظ اتحاد مقدس و اعتماد به مسئولان تاکید دارند، ولی متاسفانه درِ رسانه ملی همچنان بر پاشنه «اشباع ابهام ملی» می چرخد و با ایجاد تردیدهای متنوع نسبت به مسئولان و تصمیمات نظام، خواسته یا ناخواسته در پی القای بن بست برای آینده نظام و تداوم بی ثباتی های اقتصادی در کشور است.
اینکه صداوسیما در چنین شرایطی حرفهای ترامپ را کاملتر از صحبتهای پزشکیان پخش می کند و مرشایمر آمریکایی را از حسین مرعشی، انقلابی تر تشخیص می دهد و تریبونش شده است!، فقط یک اشتباه رسانه ای نیست، بلکه یک زنگ خطر تاریخی است که فرآتر از اینکه جبلی بماند یا برود، باید پرسید تداوم چنین روندی در صداوسیما، بالاخره نظام اسلامی را به جایی می رساند یا در بن بست فعلی -که هیچ فردایی هم برای مردم در آن مشخص نیست-، نگاه خواهد داشت؟.
پاسخ این سوال را باید در میزان انطباق تجربه راهبردی رسانه ملی در آغاز رهبری قائد شهید و صداوسیمای دوران رهبری جدید دید. وگرنه فرق چندانی بین رفتن و ماندن جبلی در راه نخواهد بود. رسانه ملی، رئیس ملی می خواهد. شخصیتی فراجناحی، متعهد به تصمیمات نظام و تضمین آینده جمهوری اسلامی با تحکیم اقبال ملی. چرا که بعد از بعثت ملی، نوبت بعثت رسانه ملی است!./خبرآنلاین
