آرمان امروز : مرداد ماه سال ۱۳۸۸، زمانی که کلنگ تخریب تنها استخر روباز منطقه جنوب شهر کاشمر به زمین خورد، موجی از امید در میان شهروندان شکل گرفت. آن روز، وعدهها بلندبالا بود؛ مسئولان با اطمینان اعلام کردند که این تخریب، مقدمهای برای ساخت یک استخر سرپوشیده مدرن است که نه تنها نیازهای تفریحی مردم را برطرف میکند، بلکه استانداردهای سلامت و بهداشت را در ورزشهای آبی شهر ارتقا خواهد داد. اما امروز، پس از گذشت نزدیک به دو دهه، نه تنها خبری از آن استخر سرپوشیده نیست، بلکه روایتها از یک سرنوشت متفاوت حکایت دارد و آن تغییر کاربری است. آنچه در سالها پیش به عنوان یک پروژه توسعهای معرفی شد، اکنون در میان شهروندان کاشمری به نمادی از وعدههای تحقق نیافته و برنامهریزیهای ناقص تبدیل شده است. تغییر کاربری این پروژه، در واقع به معنای پذیرش شکست در اجرای وعده اصلی است؛ یعنی پذیرفتن این واقعیت که استخر مورد انتظار، دیگر در برنامههای اجرایی شهر دیده نمیشود. در حالی که این پروژه دولتی شهری ۲۰ سال در انتظار است، تنها دو استخر سرپوشیده بخش خصوصی در شهر فعالیت میکنند؛ اما این گزینهها نیز برای بخش بزرگی از جامعه کاشمر، دسترسناپذیر هستند. هزینههای بسیار بالای بلیط ورزشی در این مراکز خصوصی، باعث شده است که خانوادههای متوسط و کمدرآمد، از چرخه ورزشهای آبی خارج شوند. این خلاء، شهروندان را به سمت یک انتخاب خطرناک و اجباری سوق داده و آن استفاده از استخرهای کشاورزی است. در حالی که شهروندان برای رفع نیاز تفریحی و ورزشی خود، ناچارند تن به آب و استخرهای غیرمجاز باغات بزنند، خطرات جدی حوادث غرقشدگی در این مکانها، تهدیدی همیشگی برای آنهاست.
