آرمان امروز : هر بار که روزنهای برای کاهش تنش و باز شدن مسیر گفتوگو شکل میگیرد، عدهای چنان رفتار میکنند که انگار از شکست مذاکره سود میبرند. هنوز گفتوگو به نتیجه نرسیده، موجی از شعارها، اقدامات و پیامهای تحریکآمیز آغاز میشود؛ رفتارهایی که نه کمکی به منافع ملی میکنند و نه حتی کوچکترین اثری بر حل مشکلات اقتصادی کشور دارند.
پرسش اینجاست؛ بهای این رفتارها را چه کسی میپردازد؟ آیا این افراد که با دیدگاه تند برای کشور مشکل ایجاد می کنند و از بودجه عمومی حقوق میگیرند، فشار تورم، سقوط ارزش پول ملی، تعطیلی کسبوکارها و هزار دردسر جوانان را تحمل میکنند؟ یا این مردم هستند که هر روز کوچکتر شدن سفرههایشان را به چشم میبینند؟ اگر مذاکره قرار است ابزاری برای دفاع از منافع کشور باشد، چرا همزمان اقداماتی انجام میشود که عملاً طرف مقابل را از ادامه گفتوگو دور میکند؟ این تناقض را چگونه میتوان توجیه کرد؟ آیا یک نمایش تبلیغاتی یا یک برنامه جنجالی تلویزیونی میتواند سرمایهگذاری جذب کند، کارخانهای را احیا کند یا قیمت کالاهای اساسی را کاهش دهد؟ پاسخ روشن است؛ خیر.
در این میان، مسئولیت صدا و سیما سنگینتر از همیشه است. رسانهای که با پول بیت المال اداره میشود، جایز نیست به بلندگوی هیجانهای سیاسی تبدیل شود و از دغدغه اصلی جامعه یعنی اقتصاد و معیشت فاصله بگیرد. پرداختن به برنامههایی که پیام تقابل و دشمنی را برجسته میکنند یا اظهارنظرهای جنجالی مخالف منافع ملی، شاید برای لحظاتی جنجال رسانهای ایجاد کند، اما هیچ مشکلی از زندگی مردم حل نمیکند. رسانه ملی زمانی به رسالت خود عمل کرده است که صدای تولیدکننده، کارگر، کارآفرین و خانوادهای باشد که زیر بار تورم خم شدهاند، نه اینکه با حاشیهسازی، هزینههای کشور را افزایش دهد.از سوی دیگر، هیچ تصمیمی نباید از دایره پاسخگویی خارج باشد. وقتی یک موضعگیری یا اقدام سیاسی بر اقتصاد میلیونها نفر اثر میگذارد، تصمیمگیران موظفاند درباره پیامدهای آن نیز پاسخ دهند. نمیتوان مردم را به صبر و تحمل دعوت کرد، اما همزمان با تصمیمهای نسنجیده، همان روزنههای امید برای کاهش فشار اقتصادی را نیز بست.اقتدار واقعی با افزایش تنش سنجیده نمیشود. قدرت زمانی معنا پیدا میکند که نتیجه آن در امنیت اقتصادی، ثبات بازار، افزایش اشتغال و بهبود کیفیت زندگی مردم دیده شود. سیاستی که تنها بر دامنه بحران بی افزاید و هزینه آن را از جیب مردم بگیرد، هر نامی که بر آن گذاشته شود، موفقیت نیست.امروز کشور بیش از هر چیز به عقلانیت، مسئولیتپذیری و تصمیمهایی نیاز دارد که منافع مردم را بر رقابتهای سیاسی ترجیح دهند. جامعه از شعار خسته شده است؛ مردم نتیجه میخواهند، نه نمایش. اگر هر اقدامی به جای گرهگشایی، گره تازهای بر اقتصاد و معیشت مردم بزند، باید با صدای بلند پرسید که این سیاست دقیقاً در خدمت کدام منفعت ملی است و چه کسی پاسخگوی هزینههای آن خواهد بود؟.
