یدالله کریمی پور
آرمان امروز : پایان آتش بس ۶۰ روزه، منجر به موازنه در سایه ابهام شده است.
بر پایه شواهد، وضعیت کنونی در پایان مهلت ۶۰ روزه ی تفاهمنامه در واقع بازدارندگی متقابل در سایه ابهام حقوقی است، نه آستانه جنگ. البته آمریکا توان آفندی را حفظ کرده (آمادهباش بمبافکنها، محاصره دریایی)، ولی نشانههای فرسایش هم کم نیست.
ناو لینکلن پس از ۹ ماه ماموریت پیاپی، دارد بر می گردد و کاخ سفید بهجای اعلام تهاجم، مذاکرات را «راکد» میخواند و فشار اقتصادی، به ویژه بایکوت دریایی را در اولویت گذاشته است.
این ترکیب نشان میدهد ترجیح کنونی واشنگتن، تشدید سیاست فشار است تا جنگ همهجانبه.
ایران هم بهجای بازگشت به میز مذاکره، بر اهرمهای خود (کنترل تنگه هرمز و زمان) تکیه کرده و همزمان کانالهای غیررسمی (عمان، قطر، پاکستان) را باز نگه داشته؛ رفتاری که بیشتر به مدیریت بحران شبیه است تا جستجوی جنگ تازه.
نکته کلیدی، اختلاف تفسیری بنیادین است: تهران تفاهم اسلامآباد را «پایان جنگ» میداند و واشنگتن آن را «آتشبس موقت» با تاریخ انقضا.
همین شکاف تفسیری، نه اراده روشن دو طرف، ریسک اصلی تشدید ناخواسته را میسازد.
بنابراین سناریوی محتملتر، تداوم درگیریهای محدود و پراکنده (حمله به کشتیها، تنش کلامی) در چارچوب «منطقه خاکستری» است، نه از سرگیری رسمی و اعلامشده جنگ تمامعیار.
مگر آنکه یک رویداد غیرمنتظره (مثل حمله به کشتی نظامی یا خطای محاسباتی) این تعادل شکننده را برهم بزند.
