حمید روشنائی
آرمان امروز : جنگ های یکساله اخیر با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، یکی از بزرگترین جنگ ها در طول تاریخ ایران زمین بوده است. هم از نظر وسعت و هم از نظر حریفی که در مقابلش ایستاده ایم، مقاومت کرده ایم و به آن ضربه زده ایم، متفاوت از گذشته می باشد. تاریخ ایران پر است از حماسه و شهادت طلبی، اما شهادت رهبر و فرماندهان عالی نظامی و مقامات ارشد کشور همزمان با کودکان خردسال مدرسه، خود یک کتاب حماسه است.
این جنگ علاوه بر تجربیات نظامی اش، یک دفتر پر از آموزش های سیاسی داشته به نحوی که هرجلسه و مشاجره اش، حکایت های بسیاری خلق کرده است. اما امروز به نقطه ای رسیده ایم که هماوردی سنگین و نفسگیر انجام شده و طرف آمریکایی درخواست مذاکره و توافق دارد. سوال اینجاست که آیا توافق بکنیم یا خیر؟
از نظر برخی افراد:
آمریکا و ترامپ قابل اطمینان نیستند زیرا چندین بار میز مذاکره را برهم زده اند و ممکن است به توافق عمل نکنند؛
ترامپ یک جنایتکار است و می بایست مجازات گردد زیرا رهبر و مقامات و فرزندان ایران را کشته است؛
آمریکا در حالت ضعف به سر می برد و تسلیحات آن از جمله موشک های پاتریوت در حال اتمام است و نمی تواند به جنگ ادامه دهد. برای همین درخواست مذاکره می کند؛
ترامپ در موقعیتی ضعیف قرار گرفته زیرا در داخل این کشور، بنزین گران شده و نارضایتی در حال افزایش است و با توجه به نزدیک شدن انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا، او نیاز به صلح دارد؛
جهان بخصوص کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس در شرایط ناتوانی قرار گرفته اند زیرا تنگه هرمز بسته است و آنها نمی توانند نفت صادر کنند؛
برای همین آمریکا و کشورهای مخاصم شرایط ما را می پذیرند و بایستی ترامپ مجازات گردد و آمریکا شکست را بپذیرد.
اما گروه دیگری هستند که معتقدند:
چون امروز ترامپ و آمریکا در نقطه ضعف قرار دارند بایستی توافق کرد. ما در جنگ ۸ ساله وقتی پس از فتح خرمشهر و فاو که در اوج قدرت بودیم با صدام صلح نکردیم مجبور شدیم در زمان ضعف، قطعنامه ۵۹۸ را بپذیریم؛
اکنون و قبل از آنکه آمریکا به زیرساخت های ما حمله کند، باید توافق کنیم زیرا پس از آن اگر حتی ما زیرساخت های کشورهای منطقه را مورد حمله قرار دهیم، آنکه سود می برد رژیم صهیونیستی است و سرزمین ایالات متحده هم خسارتی نمی بیند؛
این جنگ در نهایت باید با توافق خاتمه یابد زیرا شخص ترامپ زیانی نخواهد دید و ۲ سال دیگر کنار می رود و این ایران است که صنایع و منابعش نابود شده است؛
ما اکنون یک فرصت برای کاهش هزینه ها داریم و در صورت ادامه جنگ، ممکن است شرایطی بوجود آید که نتوانیم امتیازات لازم را کسب کنیم و حتی اگر آمریکا پایان جنگ را بپذیرد، برای ما فقط یک سرزمین سوخته خواهد ماند؛
فارغ از نظرات دو طرف باید گفت: اولا توافق امری قبیح نیست که از آن فرار کنیم. پیامبر اسلام ص که از نظر اعتقادی با مشرکین جنگ داشت، زمانی به این نتیجه رسید (و البته به حکم خداوند)، با کفار مکه وارد مذاکره و توافق گردد و آیه «انا فتحنا لک فتحا مبینا» برای آن نازل شد. ثانیا هر جنگی در نهایت می بایست به توافق منجر گردد و چه بهتر در بهترین موقعیت و زمان ممکن روی دهد. ثالثا مذاکره و توافق با آمریکا به معنای پذیرش همه خواسته های آن نیست. در مقایسه با طرف آمریکایی، مذاکره کنندگان ما از تجربه و تبحر بالاتری برخوردار هستند و باید به آنها اعتماد کرد. رابعا علاوه بر قدرت نظامی و موشکی، بایستی سایر جوانب از جمله مشکلات اقتصادی، روابط با همسایگان، شرایط جهانی و.. را نیز مد نظر داشت زیرا ما قرار است در این جهان و با این همسایگان زندگی کنیم و دنیا پس از جنگ ما به پایان نمی رسد.
به هر صورت جنگ یک پایانی دارد که نامش توافق است حتی اگر یک طرف، شکست کامل بخورد. تجربه تاریخ نشان داده است همانطور که شروع یک پریدن هنر خلبان است، نشستن بر باند موفقیت نیز، روی دیگر سکه آن می باشد.
