روزنامه گاردین گزارشی تحقیقی، که در طول یک سال انجام شده، منتشر کرده است. به بخشهایی از این گزارش از منظر روزنامهنگاری تحقیقی میپردازیم و بخشهایی را که به حس و حال خبرنگار و عکاس در طول این یک سال مربوط است انتخاب و ترجمه کردهایم. این مطلب گزارشی است از روند پروژهای یکساله با عنوان «در برابر جزر و مد»، که هفته گذشته به پایان رسید. این پروژه به بررسی زندگی جوانان در مناطق ساحلی میپردازد. گزارشی که یک روزنامهنگار و یک عکاس در یک سال به ۱۷ شهر رفتهاند و صدا و نظر دهها جوانی که در امتداد ساحل انگلستان و ولز زندگی میکردهاند، شنیدهاند. گاردین تأکید کرده: «روزنامهنگاران ما همیشه سعی میکنند تا جایی که میتوانند در مکانها بمانند تا مسائل را کاملتر درک کنند و آنچه را که اتفاق میافتد توضیح دهند. اما آنها اغلب فرصتی برای بازگشت و گزارش مداوم در طول یک دوره ۱۲ماهه پیدا نمیکنند». لیزا بچلر، روزنامهنگار گاردین که توانست این کار را به عنوان بخشی از یک پروژه بلندمدت انجام دهد میگوید: «شما به ندرت منابع و زمان کافی دارید تا بتوانید به ایجاد ارتباط در طول یک سال بپردازید و با مردم رابطه ایجاد کنید».
این گزارش در ابتدا با تحقیقاتی آغاز شد که نشان میداد «جوانان ساکن در مناطق ساحلی انگلستان به طور نامتناسبی نرخ بالاتری از بیماریهای روانی تشخیصدادهنشده دارند». لیزا با همکاری عکاس مستند، «پالی برادن»، تلاش کرد صدای جوانان ۱۶ تا ۲۵ساله را در مرکز توجه قرار دهد تا دریابند چه اتفاقی در حال رخدادن است و چه کاری میتوان انجام داد. با توجه به این اهداف، تهیه گزارش به زمینهسازی بیشتری نیاز داشت. «به عنوان یک خبرنگار یا عکاس، شما ناچار نبودید مدام فکر کنید که من باید به آنجا بروم، آن شخص را پیدا کنم، آن زاویه را پیدا کنم تا این کار را انجام دهم. بنابراین فشار کمتر میشد».
از همان ابتدا، لیزا و پالی میخواستند در تحقیق «در برابر جزر و مد» بهجای پیشداوریها در مورد زندگی جوانان، در جریان نگرانیهای ابرازشده توسط آنها قرار گیرند. شهرها و جوامع ساحلی به طور مداوم جزء آمار محرومیت بریتانیا هستند و جوانانی که در آنها زندگی میکنند گاهی در بدترین سطوح تحصیلی کشور قرار دارند و با چالشهای محلی مانند ماهیت فصلی بسیاری از مشاغل دستوپنجه نرم میکنند.
پالی میگوید: «قبل از شروع، به بسیاری از مکانهای معرفیشده میرفتیم، با جوانان مینشستیم و حرفهایشان را گوش میدادیم». جوانان به آنها میگفتند چقدر آزاردهنده است که مدام میشنوند از محرومترین مکانها هستند، به این ترتیب چگونه میتوان انتظار داشت که حس خوبی درباره محل زندگی خود داشته باشند؟
در واقع، برخی از بهیادماندنیترین لحظات این مجموعه، امیدواری، تابآوری، استعداد، خلاقیت و شوخطبعی جوانان را به تصویر میکشد. این مقالات، عکسها و ویدئوها به عنوان چالشی مستقیم در برابر کلیشههای منفی ایجادشده توسط برخی از رسانههای بریتانیایی هستند که به نظر میرسد از سرزنش جوانان و ناامیدکننده و تاریک جلوهدادن همهچیز لذت میبرند. این تیم روزنامهنگاری همچنین با سازمانهای محلی همکاری کردند تا مطمئن شوند که جوانان در طول این مسیر بهدرستی حمایت میشوند. لیزا میگوید: «بسیاری از آنها خوشحال بودند که سرانجام به حرفهایشان گوش داده میشد» و پالی میافزاید: «و آنها نهتنها از اینکه بخشی از داستانی درباره شهر خود هستند احساس غرور میکردند، بلکه بخشی از یک داستان ملی بزرگتر بودند درباره اینکه جوانبودن امروز چگونه است». در واقع آنها میتوانستند تجربههایی با جوانان (موضوع گزارش) داشته باشند و در کنارشان زندگی کنند و حتی وقتی اتفاقی در حال رخدادن بود، از نزدیک شاهد باشند.
رویکرد آنها نهتنها منجر به بینشهای عمیقتر شد، بلکه منجر به تأثیرات گستردهتری نیز شد. این تأثیرات شامل بردن برخی از جوانان برای ارائه شواهد به پارلمان، ترغیب شوراهای محلی به انجام اقدامات مشخص، میزبانی نمایشگاهی از عکسها و حتی همکاری با یک سازمان راهآهن بود که میخواهد از عکسها در ایستگاههای قطار محلی استفاده کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
