به گزارش گروه رسانهای شرق،
یکی از دغدغههای زنان، بحث پیری است؛ اینکه واقعا پیر باشند یا احساس پیری کنند. متأسفانه این دو مسئله در بین زنان ایرانی فراوان به چشم میخورد. بنابراین وقتی گزارش «کمک به زنان برای پویاماندن در تمامی مراحل زندگی» را خواندم، آرزو کردم این سازمان یا مشابه آن در ایران فعالیت کند. این گزارش درباره عملکرد یک سازمان است که قصد دارد به بهبود و توانمندماندن زنان در تمام سالهای زندگیشان کمک کند. این گزارش درباره زنی ۷۰ساله به نام «آن فرانسیک» است که دوست دارد همچنان به دوچرخهسواری ادامه دهد. او از آدمهایی است که به تماشاگربودن و گوشهنشینی رضایت نمیدهند. او سالها بهطور حرفهای در رشتههای دو، دوچرخهسواری، شنا و ورزشهای سهگانه فعالیت میکند، بخش اعظم عمر خود را در حرکت و تکاپو گذرانده است. از نظر او در دهه هفتم زندگیاش چیزی تغییر نکرده است و او همچنان میخواهد رکاب بزند، خود را به چالش بکشد و سالهای پیشرو را با پویایی بگذارند. اما سه سال پیش عمل کرد و با دردی مداوم، خشکی مفصل و محدودیتی شدید در دامنه حرکتی مواجه شد. او دو سال تمام به دنبال راهحل گشت؛ از پزشکان و متخصصان متعدد مشاوره گرفت. تصویربرداریها هیچ ایراد مکانیکی مشخصی را در زانوی تعویضشده نشان نمیدادند، اما او همچنان در خمکردن آن از درد رنج میبرد. با وجود درد، دوچرخهسواری میکرد اما آنچه «آن» را تقریبا به اندازه محدودیتهای جسمی کلافه میکرد، حس نادیده گرفتهشدن اهدافش بود؛ گویی دیگر کسی اهداف ورزشی او را جدی نمیگرفت.
تا اینکه هنگام جستوجوی اینترنتی برای یافتن راهکار، با «مرکز حرکت و عملکرد زنان» در دانشگاه علوم پزشکی کنتیکت آشنا شد. هدف این مرکز این بود: «زنان را در سراسر طول عمرشان پویا نگه دارد». این فلسفه در واقع همان دیدگاهی است که دکتر کاترین …
