به گزارش گروه رسانهای شرق،
تحقیقات میدانی و آماری، پرده از یک حقیقت مهم برمیدارد: حل بحران جمعیت، به چیزی فراتر از حمایتهای اقتصادی و افزایش یارانهها نیازمند است و آنچه امروز در ایران و بسیاری از کشورهای جهان به عنوان زنگ خطر جدی «پیری جمعیت» به صدا درآمده، صرفاً دلایل اقتصادی ندارد بلکه ریشه در دگرگونیهای عمیق فرهنگی، روانی و ساختاری دارد که با پاشیدن پول و دادن مرخصی، التیام نمییابد.
به تازگی دبیر ستاد ملی جمعیت کشورمان اعلام کرده میزان نرخ زاد و ولد در سال 1404 نسبت به سال 1403 شاهد کاهش 8.9 درصدی بوده است. کاهش زادو ولد و بحران جمعیت زنگ خطری جدی است که اکنون در بیشتر کشورهای جهان به صدا درآمده است. براساس برآوردهای انجامشده برای نخستینبار در طول تاریخ، امسال نرخ جهانی زاد و ولد به زیر سطح لازم برای جایگزینی جمعیت میرسد. نرخ باروری در ایران نیز طی سال 2025 ، 1.35 بوده است که به معنای پیرشدن جمعیت است. در نتیجه انجام اقدامات پیشگیرانه در این زمینه «ضروری» است.
بسیاری گمان میکنند مشکلات اقتصادی از جمله تورم، بیکاری، و گرانی مسکن تنها دلایل کاهش اشتیاق به فرزندآوری است. بیشک این عوامل مؤثرند، اما تقلیل بحران جمعیت به یک عامل، خطایی راهبردی است. تجربه دو دهه اخیر در سیاستگذاری جمعیتی بسیاری از کشورها نشان میدهد فرضیه «افزایش حمایت مالی برابر با افزایش جمعیت» در عمل با شکست مواجه شده است. در حقیقت گفتمان غالب در سیاستگذاری جمعیتی بسیاری از کشورها بر این فرض استوار است که مشکلات معیشتی و کمبود حمایتهای دولتی ریشههای اصلی کاهش زاداوری هستند. از اینرو، راهحل طبیعی شامل اقدامات حمایتی از جمله گسترش مرخصیهای والدین، یارانههای کودک و تسهیل دسترسی به مسکن به نظر میرسد. اما تجربه نروژ، به عنوان یکی از پیشروترین کشورهای جهان در حمایت از خانواده، این فرضیه را به چالش میکشد. نروژ؛ آزمایشگاهی گرانقیمت برای یک نظریه شکستخورده …
