چه کسی تاریخ هنر معاصر را می‌نویسد؟

هفته گذشته فرصت دیدن این نمایشگاه را داشتم؛ نمایشگاهی که با بازخوانی بخشی از گنجینه کمتر دیده‌شده موزه و رونمایی از شش آلبوم نفیس قرن نوزدهم از ایرانِ دوره قاجار، عثمانی و ژاپن، بیش از آنکه فقط تاریخ عکاسی را روایت کند، ما را به تأمل درباره چگونگی دیدن جهان دعوت می‌کند.

دویست سال عکاسی، در واقع دویست سال تلاش انسان برای ثبت لحظه، حافظه و واقعیت است؛ دوربینی که هم جنگ و ویرانی را دیده و هم سفر، شادی، فرهنگ، هنر، میراث و زیبایی‌های جهان را.

اما پشت هر قاب ماندگار، فقط یک نگاه خلاق نیست؛ یک انسان هم ایستاده است. انسانی که گاهی ساعت‌ها انتظار کشیده، کیلومترها سفر کرده، خستگی، سرما و گرما را تحمل کرده و در لحظه‌های دشوار، برای ثبت یک تصویر، خطر را به جان خریده است. صبر، بردباری و رنج عکاس، بخش دیده‌نشده بسیاری از عکس‌های دیده‌شده جهان است.

شاید عکاسی از همین‌جا فراتر از ثبت یک تصویر می‌رود؛ عکاس برای دیدن، گاهی رنج می‌کشد و برای دیده‌شدنِ جهان، از خودش می‌گذرد.

عکاسی در دو قرن گذشته، فقط حافظه جنگ‌ها و فجایع نبوده است. بسیاری از مقصدهای گردشگری، حوادث، رویدادها، آیین‌ها، بناها، چهره‌ها و میراث ملت‌ها، پیش از آنکه در جهان شناخته شوند، از دریچه دوربین عکاسان دیده شده‌اند. یک عکس می‌تواند مقصدی را به سفر دعوت کند، میراثی را از فراموشی نجات دهد و انسانی را در دورترین نقطه جهان، با زندگی انسانی دیگر آشنا کند.

امروز، انسان‌رسانه‌ها با تلفن همراه روایت خود را می‌سازند و هر کسی می‌تواند داستان یک شهر، یک روستا، یک سفر یا یک میراث را ثبت و روایت کند. این فرصت بزرگی است اما مسئولیت عکاس نیز بزرگ‌تر شده است. زیرا هر تصویر، فقط یک تصویر نیست؛ روایتی است که از یک انسان و یک سرزمین برای مخاطب جهانی بیان می‌شود.

در آستانه سومین قرن عکاسی، شاید پرسش مهم همین باشد: در عصر تصویرهای بی‌شمار و حتی تصویرهای بدون عکاس، هنوز چه چیزی عکاسی را ماندگار می‌کند؟

شاید پاسخ همچنان همان چیزی باشد که هیچ فناوری نمی‌تواند جای آن را بگیرد: چشم و ذهن انسان.

امروز، روز جهانی عکاسی، یاد و نام عکاسان هنرمندی را که در میان ما نیستند، اما لحظات مهم تاریخ و زندگی مردم ایران را برای همیشه در حافظه تصویری این سرزمین ثبت کردند، گرامی می‌داریم و برای عکاسان پرتلاش امروز بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم؛ برای نگاه خلاقشان، برای صبرشان، برای رنج‌هایی که دیده نمی‌شود و قاب‌هایی که دیده می‌شوند.

به احترام عکاسانی که جهان را فقط تماشا نمی‌کنند؛ می‌ایستند، صبر می‌کنند، می‌بینند و سرانجام، لحظه‌ای از زندگی را برای همیشه به ما بازمی‌گردانند.

روز جهانی عکاسی مبارک.

فعال حوزه گردشگری

به گزارش شهرآرانیوز، معصومه قاسمی، همسر زنده‌یاد اکبر عبدی ضمن تأیید خبر انتقال یادگاری‌های این بازیگر به موزه اردبیل، اظهار داشت: با هدف حفظ میراث هنری و معنوی آقای عبدی، بخشی از وسایل شخصی ایشان به موزه‌ای در اردبیل اهدا شده است. وی همچنین به طرح موضوع نام‌گذاری مکانی یا خیابانی در این شهر به نام این هنرمند خاطره‌ساز اشاره کرد که نشان از پیوند عمیق او با زادگاه و ریشه هنری‌اش دارد.

قاسمی در بخش دیگری از صحبت‌های خود درباره وضعیت مزار آن مرحوم توضیح داد: ضمن قدردانی از لطف و محبت هنرمندان و چهره‌های برجسته‌ای که پیش‌تر برای نصب سنگ مزار پیشنهاد همکاری داده بودند، باید بگویم که سنگ مزار نهایی با همفکری و انتخاب «المیرا عبدی» (فرزند آن مرحوم) سفارش داده شده است.

او در پایان تأکید کرد: شعر مندرج بر روی سنگ مزار نیز با دقت انتخاب شده و طی چند روز آینده، عملیات نصب سنگ مزار با طراحی مورد نظر خانواده، به سرانجام خواهد رسید.

منبع: ایسنا

در ادامه حتما بخوانید واکنش هنرمندان به درگذشت «ایرج خواجه‌امیری» + تصاویر

به گزارش آفتاب نیوز،

همسر اکبر عبدی در گفت‌وگویی با ایسنا با تأیید این مطلب بیان کرد: «بخشی از وسایل شخصی و لوح‌های تقدیر این بازیگر سینما به موزه‌ای در اردبیل اهدا شده است.»

گویا قرار است مکان یا خیابانی هم در شهر اردبیل به نام این هنرمند خاطره‌ساز سینما، تئاتر و تلویزیون نامگذاری شود.

همسر اکبر عبدی همچنین در پاسخ به اینکه در آستانه چهلمین روز درگذشت مرحوم عبدی، آیا سنگ نصب شده بر مزار وی تغییر خواهد کرد، گفت: فردی که سنگ را نصب کرده محبت بسیار زیادی داشته و قدردان لطف او هستیم. پیش از این هم چهره‌های مشهوری پیشنهاد تهیه و نصب سنگ را داده بودند که از آن‌ها نیز تشکر می‌کنیم اما در این مورد با المیرا (فرزند اکبر عبدی) سنگی سفارش داده‌ایم، شعر روی سنگ مزار را هم انتخاب کرده‌ایم و چند روز دیگر سنگ مزار را نصب خواهیم کرد.  

اکبر عبدی بازیگر سرشناس سینمای ایران شامگاه جمعه، دوم مردادماه پس از طی یک دوره بیماری و بستری بودن در بیمارستان، در سن ۶۶ سالگی و در منزل خود درگذشت.

عبدی که مشهورترین کمدین سینمای ایران بود، در طول دوران کاری خود در بیش از ۱۰۰ اثر سینمایی و تلویزیونی و نمایشی بازی کرد و نقش‌های ماندگاری را به جا گذاشته است.

فیلم‌های «مردی که موش شد»، «اجاره نشین‌ها»، «گراند سینما»، «هنرپیشه»، «مادر»، «دزد عروسک‌ها»، «ای ایران»، «سفر جادویی»، «دلشدگان»، ‌ «مرد آفتابی»، «قاعده بازی»، «اخراجی‌ها» و «خوابم می‌آد» تنها بخشی از حدود ۸۰ فیلم سینمایی این بازیگر است.

«محله بروبیا»، «محله بهداشت»، «باز مدرسه‌م دیر شد»، «امام علی (ع)»، «به سوی افتخار»، «زیر آسمان شهر»، «معصومیت از دست رفته»، «شوق پرواز» و «در چشم باد» از جمله سریال‌های معروف اکبر عبدی بود.

پیکر این هنرمند چهارم مردادماه در میان جمع زیادی از همکاران و علاقه‌مندانش در قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا آرام گرفت.