حمید محرمیان درگذشت + بیوگرافی

حمید محرمیان معلم از پایه‌گذاران نشریه ارغنون بود که چهره‌هایی همچون مراد فرهادپور، ضیا موحد، حسین پاینده و یوسف اباذری به دعوت او به نشریه ارغنون پیوستند.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

مهمترین کتاب ترجمه شده توسط محرمیان، کتاب تراژدی است که به مسئله زایش تراژدی در اسطوره‌ها و همینطور تراژدی از منظر هگل پرداخته است. «تجربه زیباشناختی و خوداندیشی»، «ایرما؛ تفسیر یک خواب» از فروید، «هالیوود به مثابه صنعت» و «بورخس و هراس از تاریخ» از دیگر ترجمه‌ها و مقالات اوست.

حمید محرمیان معلم، نویسنده، مترجم و از پایه‌گذاران نشریه ارغنون درگذشت.

محرمیان در تنها مصاحبه رسانه‌ای که در طول عمرش داشته، در سال ۱۳۸۵ درباره دعوت از این چهره‌ها برای راه‌اندازی ارغنون چنین گفته است: «دستم برای انتخاب هیات تحریریه باز بود و من با فراغ بال به دنبال افراد صاحب صلاحیت بودم. در این میان در یکی از مجلات مقاله‌ای از گئورگ لوکاچ دیدم، از این مطلب خیلی تعجب کردم و در جست‌وجو، با آقایان مراد فرهادپور و یوسف اباذری آشنا شدم. البته راضی کردن ایشان به کار بسیار سخت بود اما به هر حال مجاب شدند.» (روزنامه اعتماد/ ویژه نامه ارغنون)

نشریه ارغنون یکی از مهمترین نشریات روشنفکری دهه هفتاد بود که از بهار ۱۳۷۳ تا سال ۱۳۸۳مطالبی درباره فلسفه و منطق، ادبیات و نقد ادبی و به طور کلی علوم انسانی مدرن و غربی منتشر می‌کرد. ۲۷ شماره از این فصلنامه به چاپ رسید که نخستین شماره آن «فرهنگ» و آخرین شماره هم «مرگ» بود.

نام این فصلنامه نیز به پیشنهاد محرمیان معلم انتخاب شد. خودش درباره انتخاب نام ارغنون چنین گفته است: «ایده من نیمچه فلسفی بود و از طرفی مقولات هنری در آن دخالت داشت. ابتدا هم بخش هنری غلیظ‌تر بود اما بعدا به زیبایی‌شناسی و ادبیات متمایل شد. در ا بتدا این بیت حافظ در ذهن من بود که «ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است/ چون ازا ین غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟» این از طرفی اشاره به کتاب ارسطو داشت و ا ز سوی دیگر به ساز ارغنون. »

محرمیان از دهه هشتاد به بعد کاملا در انزوا در یک اتاقک کوچک زندگی می‌کرد و به بیماری‌های متعددی نیز مبتلا شده بود اما در عین حال به کارگران افغان و همینطور به افراد ضعیف اقتصادی، خواندن و نوشتن آموزش می‌داد.

محرمیان همچنین مشغول نوشتن کتابی درباره تاریخ روشنفکری در ایران با نام «قبله عالم» بود که ناتمام ماند. پیکر محرمیان در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد. منبع: عصر ایران

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.

انتقال به متن کامل

۳۰ ساعت قبل / سایت شهرآرانیوز

با تو در عهدیم تا صبح ظهور

سروشکل صاحبان عزا پس از چهل روز از درگذشت عزیزانشان، هیچ شباهتی به روز خاک سپاری ندارد. همه در لباس‌های آراسته و ظاهری مرتب، میزبان مراسمی آرام‌اند. دیگر خبری از آن شیون‌های دردناک نیست. دیگر خبری از آن اشک‌های بی اختیار نیست.

دیگر کسی به اندازه روز‌های اول با نشستن کنار مزار عزیزش، خود را به خاک‌ها نمی‌اندازد. بالأخص اگر آن که از دنیا رفته، سنی و سالی از او گذشته باشد. نوه داشته باشد. نتیجه داشته باشد. فصل‌های زیادی را دیده باشد. لذت دنیا را برده باشد. میوه اش را از فراز‌های مختلف زندگی چیده باشد.

ما، اما امروز، صاحبان عزایی هستیم که حتی پس از چهل روز، هنوز با ملاقات مزار عزیزمان بی اختیار گریه می‌کنیم. هنوز باور نکرده‌ایم. هنوز با خودمان می‌گوییم این چه خاکی است که سرد نمی‌شود. هنوز کمر راست نکرده‌ایم. به سنگ مزارش نگاه می‌کنیم و هنوز خیلی هایمان باور نمی‌کنیم. ما میزبان چهلمین روز از تدفین آقایی هستیم که میزبان و میهمان، همه عزادارند. همه دست روی شانه‌های هم گذاشته‌اند.

از بلندگو‌ها صدای تلاوت قرآن می‌آید و انگار هنوز کسی روی دست‌های جمعیت در حال حرکت است. ما فقط توی این چهل روز، از در به دری و سردرگمی نجات پیدا کردیم و هربار دلمان گرفت، آمدیم رواق دارالذکر. وگرنه دل همان دل است. دلتنگ. بی قرار. مبهوت و خشمناک. کسی باید به صورت‌های نمناک اشک آلود، گلاب بپاشد. صورت‌هایی که اغلب آفتاب سوخته پیاده روی‌های اربعین و مشهد است.

در ادامه حتما بخوانید چند روز پس از چهل و هشتم

صورت‌هایی که روزی ناباورانه به تیتر قرمز خبرفوری صفحه تلویزیون خیره مانده بود و پلک نمی‌زد و فکر می‌کرد این خبر به زودی تکذیب می‌شود. اما حالا روز‌ها از اعلام آن خبر بزرگ می‌گذرد و ما هنوز زنده‌ایم. هنوز با مشت‌های گره کرده در میدان‌ها حاضریم. پیراهن هایمان دیگر سیاه نیست، اما بیرق سرخ یالثاراتمان زمین نیفتاده.

ما آن میزبان‌های آراسته، اما داغ داریم که شیون هایمان، شعار شد. ما گریه هایمان را پس از روز تدفین، بدرقه راه آقای شهید کردیم و به خانه برگشتیم و حالا در چهلمین روز از موعد خاک سپاری، به رواق دارالذکر برگشته‌ایم. رواقی که ذکر روی لب‌های زوارش، نقش روی پوستر چهلمین روز تشییع و تدفین رهبر شهید است؛ «با تو در عهدیم تا صبح ظهور» ذکری از رواق دارالذکر تا تمام شهر‌های ایران.