به گزارش گروه رسانهای شرق،
نفیسه سادات سیف-مدیرعامل شرکت خلاق و فناور دریننگار
اقتصاد در دورههای بحران، معمولاً با یک تناقض جدی روبهرو میشود: درست در زمانی که جامعه بیش از همیشه به نوآوری، راهحلهای تازه و خلق بازارهای جدید نیاز دارد، بنگاههایی که موتور نوآوری اقتصاد هستند، خود بیش از دیگران تحت فشار قرار میگیرند.
کسبوکارهای خلاق و دانشبنیان، برخلاف بسیاری از بنگاههای سنتی، بخش مهمی از سرمایه خود را در ایده، تحقیق و توسعه، طراحی، نیروی انسانی متخصص و ساختن بازارهای جدید سرمایهگذاری میکنند. بنابراین بخش قابل توجهی از دارایی آنها در ترازنامههای مالی قابل مشاهده نیست؛ بخشی از سرمایه واقعی آنها در دانش، تجربه، تیم انسانی، شبکه ارتباطی و اعتماد بازار قرار دارد.
در شرایط عادی، این سرمایهها میتوانند مزیت رقابتی ایجاد کنند. اما در دورههای بیثباتی اقتصادی، کاهش تقاضا، افزایش هزینهها، دشواری تأمین مالی و نااطمینانی نسبت به آینده، همین ساختار میتواند کسبوکارهای نوآور را آسیبپذیر کند.
مسئله فقط کاهش فروش یک شرکت نیست.
وقتی یک کسبوکار خلاق برای مدتی طولانی امکان توسعه محصول، تحقیق و توسعه یا حفظ نیروی متخصص خود را از دست میدهد، بخشی از ظرفیت آینده اقتصاد نیز از بین میرود. نیروی انسانی متخصص ممکن است از سازمان خارج شود، پروژههای تحقیقاتی متوقف شوند و بازارهایی که با هزینه و زمان زیاد ساخته شدهاند، از دست بروند.
به همین دلیل، در ارزیابی آثار بحران اقتصادی نباید تنها به شاخصهایی مانند تولید، فروش و اشتغال موجود نگاه کرد. باید پرسید:
چه میزان از ظرفیت آینده اقتصاد در حال از دست رفتن است؟
این پرسش، ما را به مفهوم مهمی به نام تابآوری نوآورانه میرساند.
تابآوری یک کسبوکار صرفاً به معنای زنده ماندن آن نیست. یک بنگاه زمانی تابآور است که بتواند در شرایط دشوار، ضمن حفظ هسته اصلی فعالیت خود، توان یادگیری، نوآوری، سازگاری و خلق ارزش آینده را نیز حفظ کند.
از این منظر، سیاست حمایتی مؤثر نیز نباید صرفاً …
