به گزارش گروه رسانهای شرق،
مریم علیزاده: صنعت ساختمان در ایران، به گفته جعفر قرائتی، فعال صنعت ساختمان، در هر مترمربع میان ۸۵صدم تا یک بشکه نفت انرژی مصرف میکند؛ رقمی که در مقایسه با میانگین جهانی، یعنی حدود دودهم بشکه، فاصلهای چندبرابری را نشان میدهد. او ریشه این هدررفت را نه در یک نقطه مشخص، بلکه در سراسر چرخه عمر ساختمان -از تولید مصالح تا لحظه بهرهبرداری- جستوجو میکند و ساختمان را با صراحت «یک محصول صنعتی» مینامد؛ محصولی که برخلاف خودرو، هنوز برایش شاخص مشخصی برای مصرف انرژی، آب و برق تعریف نشده است. به اعتقاد این فعال صنعت، ساختمان از لحظه تولید مصالح و تجهیزات تا زمان ساخت، بهرهبرداری و حتی تخریب و بازیافت، یک چرخه انرژی دارد و در تمام این مراحل امکان اتلاف انرژی وجود دارد. او در تشریح این چرخه میگوید: «ساختمانسازی از منظر مصرف انرژی دستکم سه مرحله اصلی دارد؛ مرحله نخست، پیشتولید است که شامل تولید مصالح و تجهیزات مورد استفاده در ساختمان میشود. مرحله دوم، مونتاژ و ساخت ساختمان در محل است و مرحله سوم، دوره بهرهبرداری از ساختمان است که عملا با آغاز عمر مفید ساختمان شروع میشود». به گفته قرائتی، مرحله دیگری نیز در پایان عمر ساختمان وجود دارد که در آن موضوع اصلی، تخریب و بازیافت است. هرچند در این مرحله مصرف انرژی به معنای رایج آن محور اصلی نیست، اما نحوه تخریب و بازیافت مصالح میتواند بر میزان انرژی مورد نیاز برای تولید مواد اولیه جدید اثر مستقیم داشته باشد.
انرژی نهفته در مصالح؛ بخش مغفول مصرف انرژی
قرائتی معتقد است یکی از مهمترین حلقههای مغفول در سیاستگذاری انرژی کشور، «انرژی نهفته» در مصالح ساختمانی است؛ یعنی انرژیای که از مرحله استخراج مواد اولیه تا فراوری، تولید و انتقال مصالح مصرف میشود، پیش از آنکه حتی یک ساختمان به بهرهبرداری برسد. او با اشاره به شدت مصرف انرژی بالای برخی مصالح ساختمانی میگوید: «ما در هر سه مرحله با اتلاف سنگین انرژی مواجه هستیم. مصالحی که تولید میکنیم، در بسیاری از موارد بهشدت انرژیبر …
