موج نفرت

دانشجویان در هند به مصوبه جدیدی اعتراض کردند. آنها نه‌تنها به خیابان‌ها آمدند بلکه با انتشار ویدئوهایی در شبکه‌های اجتماعی نسبت به اتفاق پیش‌آمده اعتراض کردند؛ اما اتفاق عجیبی رخ داد. زنان مورد حملات سایبری شدید قرار گرفتند. بی‌بی‌سی با چند زن دراین‌باره گفت‌وگو کرده است. یکی از زنان بیست‌وچند ساله می‌گوید: «از همان روزهای اول درباره اعتراضات پست می‌گذاشتم، اما ماجرا وقتی شروع شد که اولین بار شخصا در تظاهرات شرکت کردم. بعد از حمله پلیس و قطعی اینترنت در اطراف محل تجمع، به خانه برگشتم و شروع به انتشار روایت‌هایی دست‌اول در اینستاگرام کردم. همچنین در سازمان‌دهی غذا، کمک‌های اولیه و جذب نیروهای داوطلب کمک کردم. فکر می‌کردم فقط کمک انسانی می‌کنم و اصلا نگاه سیاسی به موضوع نداشتم. اما موج نفرت تقریبا بلافاصله شروع شد. به من اتهام بی‌عفتی و تن‌فروشی زدند و به خاطر زیر سؤال بردن اظهارات نخست‌وزیر پس از پایان اعتراضات، هدف حمله قرار گرفتم. شمار پیام‌هایی را که پاک کرده‌ام و افرادی که بلاک کرده‌ام از دستم در رفته است. اما کامنت‌های توهین‌آمیز همچنان سرازیر می‌شوند». اشاره او به گفته ناندرا مودی نخست‌وزیر بود: «کسانی که به او اهانت کرده‌اند را می‌بخشد و از جامعه خواست به‌جای مجازات یا کشاندن آنها به دادگاه، رفتار مشابهی داشته باشند». او ادامه می‌دهد: «به‌عنوان یک تولیدکننده محتوا، همین حالا هم با این حس زندگی می‌کنم که مدام زیر ذره‌بین هستم. اوایل اگر مردی باعث ناراحتی‌ام می‌شد او را بلاک می‌کردم. به‌مرور زمان، الگوریتم اینستاگرام محتوای مرا بیشتر به زنان نشان داد. فکر می‌کنم همین موضوع در مقایسه با سایر زنان تولیدکننده محتوا، تا حدی مرا از هتاکی‌ها مصون 

نگه داشته بود.

مادرم مدت‌هاست دیگر کامنت‌های زیر پست‌هایم را نمی‌خواند. می‌گفت طاقت ندارد حرف‌هایی را که غریبه‌ها درباره دخترش می‌زنند، ببیند. درکش می‌کردم؛ کدام پدر و مادری از این حرف‌ها نمی‌ترسد؟ به‌عنوان یک زن در هند، شما با ترس بزرگ می‌شوید. به شما می‌گویند شب‌ها بیرون نمانید، حواستان باشد کجا می‌روید، با چه کسی هستید و چطور به خانه برمی‌گردید. خیلی زود یاد می‌گیرید که باید مدام به امن‌بودن فکر کنید. وقتی در فضای مجازی صدایی پیدا می‌کنید، آن ترس از بین نمی‌رود؛ فقط تا آنجا هم دنبالتان می‌آید».

زن دانشجوی دیگری از تجربه خود می‌گوید: «این اولین اعتراضاتی بود که در آن شرکت می‌کردم. رفتم چون باور داشتم دانشجویان برای یک موضوع مهم در حال تلاش هستند. قبل از خروج از ایستگاه مترو، یک ویدئوی سریع ضبط کردم و به شوخی گفتم: «دارم می‌رم از پلیس کتک بخورم!» از همان ویدئوهای سرگرم‌کننده‌ای بود که معمولا می‌سازم. بعدازظهر همان روز، وقتی پلیس گاز اشک‌آور شلیک کرد و به معترضان حمله‌ور شد، من به فیلم‌برداری ادامه دادم. صرفا داشتم اتفاقات اطرافم را ضبط می‌کردم، کاری که همیشه می‌کنم. هرگز تصور نمی‌کردم آن ویدئوها را کسی غیر از دنبال‌کنندگانم ببینند. اما اشتباه می‌کردم.

یکی از ویدئوهایم در یک شبکه تلویزیونی سراسری پخش شد. خیلی زود، تصاویر چهره‌ام در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. یک نفر حتی فهمیده بود در کدام دانشگاه درس می‌خوانم. همان‌جا بود که فهمیدم ماجرا از حملات آنلاین گذشته است؛ آنها سعی می‌کردند مرا پیدا کنند. پیام‌های ناشناس به من می‌دادند. بعضی‌ها می‌گفتند مرا لو می‌دهند تا دستگیر شوم یا کتک بخورم. مردان با رکیک‌ترین الفاظ مرا به فحشا متهم می‌کردند و پیشنهادهای ناپسند جنسی می‌دادند، بدنم را مسخره می‌کردند و تهدید به خشونت می‌کردند. چیزی که بیش از همه مرا ترساند، خودِ توهین‌ها نبود، بلکه تبعات بعدی‌اش بود. فامیل و آشنایان با پدر و مادرم تماس می‌گرفتند و فشار می‌آوردند که ویدئوها را پاک کنم. دیدن ترس آنها نابودکننده بود. تقریبا تمام ویدئوهای مربوط به اعتراضات را پاک یا آرشیو کرده‌ام. من بیشتر نگران رفتاری هستم که ممکن است با پدر و مادرم بکنند». طبق این گزارش زنان معتقدند این روند یک تلاش سیاسی برای ساکت‌کردنشان بود، چراکه برای مردان این اتفاق رخ نداده است و این پرسش در جامعه هند مطرح شد که چرا زنان در فضای مجازی نمی‌توانند همان نظراتی را بیان کنند که مردان بیان می‌کنند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.