به گزارش گروه رسانهای شرق،
شرق: ساختمانی نیمهویران مانده و بخشی از آن هنوز سرپاست. باید همهچیز پاک شود یا چیزی از آن به عنوان یادگار جنگ بماند؟ بنا باید مانند گذشته ساخته شود یا شکل تازهای پیدا کند؟ درست از همین نقطه است که مسئله بازسازی آغاز میشود؛ جایی که امداد تمام شده اما هنوز معلوم نیست تصمیم بعدی را چه کسی میگیرد.
پژوهش تازهای از نهاد مطالعاتی شهرداری تهران میگوید برای این مرحله هنوز دستورالعمل یکپارچهای وجود ندارد. گزارش شماره ۳۴ «اقدام فوری نخبگانی» با عنوان «چارچوب عملیاتی مداخله در بافتهای تخریبشده شهری؛ از آواربرداری اضطراری تا بازسازی هویتمحور» در ۲۴ تیر ۱۴۰۵ به دبیرخانه ارجاع داده شده و پاسخ آن ششم مرداد تهیه شده است. براساس ارقامی که در این مطالعه از منابع رسانهای و ثانویه نقل شده، ۶۴۹ نقطه تهران هدف اصابت قرار گرفته و ۴۶ هزارو ۶۲۳ واحد مسکونی خسارت دیدهاند. در متن همچنین آمده خسارتهای شهری در «جنگ رمضان» پنج برابر جنگ ۱۲روزه بوده است. این ارقام محصول بررسی مستقل پژوهش نیستند و تمرکز اصلی گزارش تعداد ساختمانهای آسیبدیده نیست. پرسش این است که بعد از تخریب با یک بنا یا محله چه باید کرد. نویسندگان با مرور تجربههایی از هیروشیما، ورشو، نوتردام، مرکز تجارت جهانی نیویورک، پلاسکو و مرکز تحقیقات ماهوارهای دانشگاه علم و صنعت چهار مدل برای مداخله تعریف کردهاند؛ پاکسازی و اسکان اضطراری برای بازگشت سریع به کارکرد، بازسازی وفادارانه برای بناهای تاریخی، حفظ بخشی از خرابه به عنوان یادمان در کنار ساخت جدید و بازتولید کامل محدوده در بافتهای بهشدت تخریبشده. تهران هنوز سازوکاری ندارد که از قبل مشخص کند هر ساختمان باید در کدام گروه قرار بگیرد. گزارش «اتاق تمیز» ،دانشگاه علم و صنعت را مثال میزند که بخشی از آن پس از آسیب جنگی به عنوان یادمان حفظ شده است. به اعتقاد نویسندگان، نبود دستورالعمل باعث میشود تصمیمهایی از این جنس موردی و واکنشی باشند. …
