به گزارش گروه رسانهای شرق،
نشریه فارِن پالیسی نوشت: یکی از محکمترین اصول پذیرفتهشده درباره امور انسانی این است که «کسانی که نمیتوانند گذشته را به یاد بیاورند، محکوم به تکرار آن هستند.»
این صورتبندی حکیمانه در اصل از جورج سانتایانا، فیلسوف و شاعر آمریکاییِ متولد اسپانیا، است؛ هرچند عبارتهای بسیار مشابهی نیز وجود دارد که درست یا نادرست به طیف گستردهای از متفکران و سیاستمداران، از ادموند برک گرفته تا وینستون چرچیل، نسبت داده شدهاند.
هفته گذشته، دوباره به اثر کلاسیک روزنامهنگار فقید، دیوید هالبرستام، با عنوان بهترینها و باهوشترینها (The Best and the Brightest) مراجعه کردم. این کتاب که نخستین بار در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، روایت هالبرستام از شیوه متکبرانهای است که دولتهای جان اف. کندی و لیندون بی. جانسون ایالات متحده را وارد جنگی بیمعنا و غیرقابل پیروزی در ویتنام کردند؛ روایتی که در مقطع کنونی که واشنگتن بار دیگر وارد جنگ شده، یادآورهای قدرتمندی از درستی سخن سانتایانا در خود دارد.
از زمان جنگ ویتنام، که هم یک تراژدی انسانی و هم از منظر قدرت آمریکا یک شکست عمیق بود، چیزهای زیادی در ایالات متحده و جهان تغییر کرده است. اما بسیاری از عناصر اصلی نابینایی شناختی که واشنگتن در پیگیری آن جنگ از خود نشان داد، امروز در جنگ ایران نیز دیده میشود؛ حتی این ویژگیها عمیقتر و آشکارتر هم شدهاند.
«بهترینها و باهوشترینها»؛ عنوانی طعنهآمیز
ممکن است بحث را با عنوان کتاب هالبرستام آغاز کرد؛ عنوانی که در نگاه نخست شاید ستایشی از نبوغ فکری مشاورانی به نظر برسد که کندی گرد خود جمع کرده بود و برای مشاوره در زمینه سیاست خارجی به آنها اتکا داشت.
اما این عنوان در واقع طعنهآمیز است.
مشاوران کندی، که بسیاری از آنها در دولت جانسون نیز باقی ماندند، واقعاً افرادی با تواناییهای تقریباً غیرقابلباور بودند؛ البته اگر معیار، دستاوردهای آنها پیش از ورود به حلقه نزدیک رئیسجمهور باشد.
برای نمونه، مکجورج باندی در مدرسه شبانهروزی نخبهپرور گروتون …
