به گزارش گروه رسانهای شرق،
بهتازگی فردین علیخواه، جامعهشناس، در جمعی درباره هوش مصنوعی و تخیل اجتماعی سخن گفته است که در ادامه گزارشی از آن میآید. او از منظری به اتفاقات کنونی پرداخته است که پرسشهای متعددی را پیشروی ما قرار میدهد؛ از جمله اینکه آیا تخیل ما انسانها مستعمره هوش مصنوعی خواهد شد؟ علیخواه معتقد است: «هرچقدر پژوهشگران علوم انسانی برای بحث درباره هوش مصنوعی دعوت شوند، به نظر من این به نفع جامعه است. کمپانیهای فناوری دیجیتال در دنیا به این موضوع توجه دارند و امیدوارم در ایران هم دعوت از متفکران علوم انسانی برای بررسی و گفتوگو درباره هوش مصنوعی بیشتر شود. چون هوش مصنوعی فقط یک فناوری نیست؛ بهتدریج دارد وارد زندگی روزمره، شیوه فکرکردن و حتی تصور ما از آینده میشود. من فکر میکنم اگر روند فعلی بدون توجه و مداخله آگاهانه ادامه پیدا کند، هوش مصنوعی میتواند تخیلورزی ما انسانها را تضعیف کند. وقتی از توسعه پایدار حرف میزنیم، در درجه اول امکان تخیل درباره جامعهای متفاوت در آینده به ذهن میرسد. هر آینده پایداری، پیش از آنکه ساخته شود، باید تخیل شود. درست است؟
ما باید بتوانیم جامعهای را که هنوز وجود ندارد تصور کنیم؛ شکل دیگری از زندگی، رابطه دیگری با طبیعت، شهر دیگری، اقتصاد دیگری و شیوه دیگری از زیستن را در ذهن بیاوریم. بنابراین، اگر توسعه پایدار به تخیل نیاز دارد، باید ببینیم فناوریهای جدید با توانایی تخیلکردن ما چه میکنند. اما پیش از آن، اجازه بدهید به یک نکته مهم اشاره کنم: تخیلورزی امری اجتماعی است.
تخیل چیزی نیست که فقط در ذهن یک فرد اتفاق بیفتد و تمام شود. درست مثل نوآوری، برخی زمینههای اجتماعی حامی تخیل هستند و برخی دیگر دشمن آن. همانطورکه در بعضی جوامع و دورهها نوآوری سرعت میگیرد و در برخی دورهها سرکوب میشود، تخیل هم میتواند تقویت یا تضعیف شود. این مسئله به تغییرات اجتماعی و محیطی که در آن زندگی میکنیم بستگی دارد». او این پرسش را مطرح میکند: «هوش مصنوعی با تخیلورزی ما چه میکند؟» و به مواردی …
