رضا عطایی . کارشناسیارشد مطالعات منطقهای دانشگاه تهران
مخالفان یا تکفیرکنندگان طالب و امارت اسلامی، ٢۴ اَسَد/مُرداد (مصادف با ١۵ آگوست) را "یَومُالنَّحس" و روز نکبت و سیاهی افغانستان میدانند و روایتمیکنند که بعد از بیست سال یک نظام پوشالی فرو پاشید در حالی که کیست که نداند زُعما و شِبهبزرگانی که امروزه به "اپوزیسیون طالبان" در قصینقاط جهان شُهره و فراریاند خود بزرگترین عامل در فروپاشی آن نظام توخالی و از دست دادن آن فرصت بیست سالهاند که علاوه بر خودشان مردمانی را نیز آواره و پناهنده کشورهای دور و نزدیک نمودند.در طرف مقابل مدافعان یا تطهیرکنندگان طالب و امارت اسلامی، با تعابیری همچون "روز استقلال و آزادی کشور" و غیره آنچنان این روز را روایت و تصویر میکنند انگار به قدرت رسیدن مجدد آن جریان در فضای افغانستان معجزه الهی بوده و این روز "یَومُالله"ست و این جریان واقعا یک جریان بومی و اصیل کشور است، تازه اگر نگوییم "تنها جریان اصیل منطقه". گذشته از شک و تردیدهای مهمی که در خصوص ماهیت طالبان وجود دارد. واقعیات افغانستان در سالروز پنجمین سال به قدرت رسیدن این جریان خود به تنهایی گواه است که افغانستان در چه وضعیتی به سر میبرد و چنانچه انتحاریکنندکان دیگر خودتَرکانی نمیکنند و از بخت بلندشان چندان جریان قدرت سیاسی اپوزیسیونی هم مقابلشان در داخل و خارج افغانستان وجود ندارد؛ اینها توجیهات مناسبی نَه برای امنیت داخلی کشور و نَه مشروعیت و ادامه بقا و استمرارشان نیست.با این حال ٢۴ اَسَد/مُرداد همچون ٢۴ سرطان/تیر و ٧ ثَور/اریبهشت بدون تردید در زمره مهمترین روزهای تاریخ افغانستانِ معاصر است که میبایست هرچه بیشتر در کم و کیف وقوع و زمینهها و ریشههای آن اندیشید.یکی از پیامدهای سقوط نظام مرسوم به جمهوریت در افغانستان و سربرآوردن دوباره طالبان، به وجود آمدنِ دوگانه بسیار انحرافی و گمراهکننده تطهیر یا تکفیرِ طالبان بوده است که متأسفانه بر فضای فهم تحولات و مسائل افغانستان تا همین امروز، بسیار سایه …
