به گزارش گروه رسانهای شرق،
مجید فرجامی
در این چند ماهی که کشورمان روزهای سخت جنگ و تجاوز را پشت سر میگذارد، بارها از مدافعان وطن، سربازان و فرماندهان، امدادگران، کادر درمان، نیروهای امدادی، جهادگران و... گفتهایم؛ و حق هم همین است.
اما در همین روزها، تلاشگران و قهرمانان دیگری هم بودهاند... قهرمانانی که شاید کمتر دیده شدهاند، اما اگر نبودند، زندگی مردم از حرکت میایستاد.
کسانی که بیوقفه جریان برق را دوباره برقرار کردند و نگذاشتند چراغ خانههای مردم خاموش بماند.
بله... منظورم کارگران، تکنیسینها و مهندسان این سرزمین است. اما چیزی که عجیب است، توجه اندک جامعه مهندسی به این تلاشها و توانمندیهاست.
به عنوان یک مهندس این سؤال مرتب در ذهنم میچرخد که چرا ما مهندسان کمتر از همکارانمان میگوییم؟ چرا اینهمه تخصص، ایثار و تلاش را روایت نمیکنیم؟
بازسازی سهروزه پل راهآهن رضاآباد کاشان، رفع مشکل آب دهها روستا در پی حمله به منابع آب هرمزگان در حدود ۲۴ ساعت، کارکردن در شرایط سخت در زیر سروصدای هواپیماها و موشکباران دشمن، وصلکردن دوباره خطوط انتقال نیرو، تأمین آب و برق در کوتاهترین زمان ممکن، فقط یک کار فنی نبوده و نیست؛ اینها نمایش توان، دانش، مدیریت و ایمان به «ما میتوانیم» است.
در روزگار همهگیری کرونا، کادر درمان در حافظه مردم ماندگار شدند؛ امروز هم باید تلاش مهندسان، کارگران و تکنیسینهایی که اجازه نمیدهند زندگی در این سرزمین متوقف شود، دیده و روایت شود.
روایتکردن، فقط قدردانی نیست؛ ادای دین است. ثبت بخشی از تاریخ این سرزمین است.
بیایید اینبار ما راوی تلاش همکاران خودمان باشیم.
بگذاریم آیندگان بدانند که در روزهای سخت، فقط نظامیان از این سرزمین دفاع نکردند؛ کارگران، تکنیسینها و مهندسان در کنار سایر اقشار و مردم با دانش، تخصص، همت و دستان توانمندشان، ساختند و ساختند و ساختند و نگذاشتند ایران از حرکت بایستد.
