به گزارش گروه رسانهای شرق،
فاطمه کیانی- فعال اجتماعی: طرح جدید بهزیستی برای ترخیص فرزندان مراکز شبهخانواده، میتواند بهجای «رهاشدگی قانونی»، مسیری برای گذار تدریجی به استقلال بسازد؟ برای بسیاری از نوجوانان، ۱۸سالگی یعنی ورود به دنیای انتخابها و برنامهریزی برای آینده. سنی که در آن به دانشگاه فکر میکنند، نخستین شغلشان را تجربه میکنند و کمکم درباره مسیر زندگی خود تصمیم میگیرند. اما برای نوجوانی که سالهای کودکی و رشدش را در مراکز شبهخانواده گذرانده، ۱۸سالگی با اضطرابی عمیق و پرسشی سرنوشتساز گره خورده است: آیا فردا صبح که از خواب بیدار میشوم، هنوز سقفی بالای سرم هست؟
سن صرفا یک عدد است؛ اما استقلال، فرایندی پیچیده و تدریجی است. استقلال یعنی بتوانی خانه پیدا کنی، درآمدت را مدیریت کنی، در برابر بحران مالی دوام بیاوری، در رابطهای ناسالم «نه» بگویی و اگر روزی همهچیز به هم ریخت، بدانی از چه کسی و از کجا باید کمک بگیری. هیچکدام از این مهارتها در ۱۸سالگی بهصورت خودکار به انسان اضافه نمیشوند.
داشتن پشتوانه خانوادگی میتواند بسیاری از سختیهای آغاز زندگی مستقل را تحملپذیر کند. جوان مستقل در بحران اگر اجاره خانهاش عقب بیفتد، ممکن است خانواده چند ماه کمک کند؛ اگر شغلش را از دست بدهد، شاید مدتی در خانه پدر و مادر بماند و اگر بیمار شود یا تصمیم اشتباهی بگیرد، خانواده بخشی از هزینه و پیامد آن را جذب میکند. خانواده فقط شبکهای عاطفی نیست؛ در عمل شبکه مدیریت ریسک است. برای دختران ترخیصشده، این خلأ حمایتی میتواند ابعاد دیگری هم پیدا کند. استقلال برای آنان فقط به معنای پیداکردن شغل و تأمین مسکن نیست؛ امنیت در رفتوآمد و یافتن محل سکونت امن و مواجهه با آسیبهای احتمالی اجتماعی نیز به مسئله اضافه میشود. یکساندیدن همه فرزندان ترخیصشده در طراحی مسیر استقلال، ممکن است بخشی از واقعیت زندگی آنان را نادیده بگیرد. …
