به گزارش گروه رسانهای شرق،
امین شاهد - منتقد و پژوهشگر: نمایشگاه انفرادی ریحانه آبرویی در گالری کلهر رشت، با عنوان «چه هنگام میزیستهام»، بیش از آنکه صرفاً نمایش آثار یک دوره باشد، امکان مرور مسیری را فراهم میکند که هنرمند طی چند سال گذشته طی کرده است. در این نمایشگاه سه مجموعه از سه دورهی کاری او در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند: «زنده در سکوت» مربوط به سال ۲۰۲۰، «چه هنگام میزیستم» مربوط به ۲۰۲۲ و «نجواهای تالاب» مربوط به ۲۰۲۳. همین کنار هم قرار گرفتن آثار، نمایشگاه را به نوعی روایت از تحول تدریجی زبان تصویری هنرمند تبدیل میکند؛ روایتی که از بدن آغاز میشود و در نهایت به طبیعت و زیستبوم میرسد.
در «زنده در سکوت»، بدن زن در مرکز تصویر قرار دارد؛ بدنی پوشیده، بستهشده و بیحرکت که در میان پارچه و طناب گرفتار شده است. اما این بدنها در اندازهای نزدیک به اندازهی طبیعی انسان ارائه شدهاند و همین مقیاس، رابطهی مخاطب با آنها را از یک مواجههی صرفاً تصویری فراتر میبرد. فیگور دیگر یک تصویر کوچکشده از انسان نیست؛ در برابر مخاطب ایستاده و با ابعاد بدن واقعی، نوعی حضور فیزیکی پیدا کرده است. تماشای این بدنهای محصور در اندازهی طبیعی، احساس نزدیکی و در عین حال نوعی ناراحتی و فشار ایجاد میکند؛ گویی آنچه در تصویر اتفاق افتاده، در فضای واقعی نمایشگاه نیز امتداد پیدا کرده است.
فیگورها در این مجموعه بیشتر از آنکه شخصیتهایی مشخص باشند، به نشانههایی از یک وضعیت جمعی تبدیل شدهاند. سکوت آنها، سکوتی آرام و خنثی نیست؛ سکوتی است که از محدودیت و ناتوانی در سخن گفتن میآید. حذف رنگ و استفاده از سیاه و سفید نیز به همین وضعیت کمک میکند. بدنها از ویژگیهای فردی خود فاصله میگیرند و بیشتر به تصویری کلی از تجربهی زنانه تبدیل میشوند.
با این حال، در این بخش از کار هنوز میتوان نوعی تقدم ایده بر تصویر را دید. نشانهها نسبتاً روشناند و مخاطب خیلی زود با مفاهیمی چون محدودیت، سنت …