به گزارش گروه رسانهای شرق،
معاون سازمان بهینهسازی انرژی، با اشاره به افزایش اهمیت موضوع تأمین بنزین در شرایط فعلی کشور، گفت: اگرچه اکنون باید به مسائل جاری و نیازهای فوری پاسخ داد، اما حل پایدار مسئله بنزین بدون توجه به ریشهها و مسائل بنیادی آن امکانپذیر نیست.
یاسر میرزایی، معاون سازمان بهینهسازی انرژی با اشاره به مسئله بنزین در کشور، گفت: امروز در شرایطی هستیم که باید به مسئله لحظه بپردازیم و این بحران را حل و فصل کنیم، اما حتی برای حل مسائل بحرانی نیز چارهای نداریم جز اینکه به دلایل اصلی و بنیادی آن توجه کنیم.
وی با اشاره به میزان مصرف بنزین در کشور اظهار کرد: میانگین مصرف بنزین در یک ماه گذشته ۱۳۵ میلیون لیتر بوده است. با وجود حملات متجاوزانه به کشور و مشکلات اقتصادی و رشد اقتصادی که با مشکل مواجه شده، میزان مصرف انرژی همچنان در این سطح قرار دارد.
میرزایی ادامه داد: اگر شرایط را در حالت عادی در نظر بگیریم، انتظار داشتیم میزان مصرف بنزین بین ۱۴۰ تا ۱۴۵ میلیون لیتر باشد. بنابراین با توجه به شرایط موجود، میتوان گفت مدیریت مصرف در سطحی از این تقاضای ۱۳۵ میلیون لیتری صورت گرفته است.
معاون سازمان بهینهسازی انرژی با بیان اینکه ماههای آینده در دوره اوج مصرف قرار داریم، گفت: در این شرایط، یکی از مسائل، افزایش تولید است. البته اطلاع دارم که دوستان در بخش تولید با تمام ظرفیتهای موجود و با زحماتی که میکشند، حداکثر استفاده را از ظرفیتهای شرکتها دارند، اما یک معادله وجود دارد که باید به آن توجه کنیم.
وی افزود: اگر ساخت سختافزاری تولید بنزین و ظرفیت تولید آن را رشد نداده باشیم، افزایش تولید نیازمند سرمایهگذاری است. اگر بخواهیم در یک سال چنین کاری انجام دهیم، معنای آن این است که افزایش تولید، به معنای اختلاط همه چیزهایی باشد که در دسترس داریم و این موضوع میتواند به کاهش کیفیت منجر شود. پیدا کردن نقطه تعادل در این زمینه نیز ساده نیست.
وی با بیان اینکه آمار رسمی مصرف بنزین باید مبنای برنامهریزی قرار گیرد، گفت: من معتقدم رقم ۱۳۵ میلیون لیتر که به صورت رسمی اعلام میشود، برای برنامهریزی به تنهایی قابل اتکا نیست و ممکن است مقدار واقعی متفاوت باشد. بنابراین ما ناچاریم دستکم برای سطح بالاتری از مصرف برنامهریزی کنیم.
معاون سازمان بهینهسازی انرژی با اشاره به وضعیت واردات بنزین اظهار کرد: در شرایط فعلی، امکان واردات نیز با محدودیتهایی مواجه است. جنگ اوکراین شرایط بازار را به هم ریخته و خود روسیه نیز با کمبود مواجه است و صادرات خود را محدود کرده است. دستکم برای سال ۲۰۲۶، این محدودیت وجود دارد و حتی کشورهایی که به روسیه نزدیک هستند و پیش از این بنزین مازاد داشتند، مانند بلاروس، دیگر نمیتوانند به ما بنزین بدهند.
میرزایی ادامه داد: تجربه مردادماه را نیز داشتیم که واردات با محدودیت مواجه شد. وقتی واردات ندارید، به سراغ چه چیزی میروید؟ به سراغ ذخایر میروید. در حالی که ذخایر اساساً برای شرایط خاص و کوتاهمدت و بحرانی ساخته میشوند.
وی تأکید کرد: وقتی یک بار در وضعیت شکننده قرار میگیریم، برداشت از ذخایر اگر به یک رویه بلندمدت تبدیل شود، مشکلساز خواهد بود. متأسفانه در سال ۱۴۰۵ به دلیل مشکلاتی که داشتیم، برداشت قابل توجهی از ذخایر صورت گرفته است.
میرزایی با بیان اینکه وضعیت فعلی بنزین ریشه در مسائل بنیادیتری دارد، گفت: مسئله بنزین و حل آن در حال حاضر به یکی از موضوعات اصلی سازمان بهینهسازی تبدیل شده و بخش زیادی از نیروهای تخصصی سازمان را مشغول کرده است.
وی افزود: تهیه یک برنامه جامع برای حل مسئله، از ابتدا با بنزین شروع نشده بود. در این برنامه، بخش حملونقل به عنوان اولویت آخر قرار گرفته بود، چراکه فکر میکردیم این بخش از نظر اجتماعی حساسترین بخش است و تغییرات در آن میتواند پیامدهای اجتماعی داشته باشد.
معاون سازمان بهینهسازی انرژی ادامه داد: برنامه ما برای حل مسئله از بخش مصرف گاز طبیعی شروع شد، اما امروز در واقع وارد استخر واقعیت شدهایم و احتمالاً چارهای نخواهیم داشت جز اینکه برنامه را جلو بیندازیم و مسئله بنزین را زودتر در دستور کار قرار دهیم؛ چراکه اگر همین روند ادامه پیدا کند، تا چشم باز کنیم با بحران زمستانی گاز مواجه خواهیم شد.
وی در ادامه گفت: در مطالعهای که در سازمان و در چارچوب برنامه جامع حملونقل سبک انجام دادیم، تلاش شد مصرف انرژی در بخش حملونقل ایران با کشورهای دیگر مقایسه شود تا مشخص شود این گزاره که مصرف بنزین در کشور بالاست، صرفنظر از اینکه با کمبود یا مازاد مواجهیم، تا چه اندازه درست است.
وی افزود: اگر شدت مصرف انرژی بخش حملونقل ایران مشابه اروپا بود، با همین میزان سفر و جابهجایی مسافر، مصرف فعلی ۱۳۵ میلیون لیتری بنزین در روز قابل تأمین بود. بنابراین، علت تمرکز بر کاهش یا کنترل مصرف، صرفاً کمبود بنزین نیست، بلکه شدت بالای مصرف انرژی در ناوگان حملونقل کشور است.
میرزایی با اشاره به مقایسه ویژه ایران و ترکیه گفت: ترکیه شدت مصرف انرژی در بخش حملونقل خود را به سطحی نزدیک به اروپا رسانده است. این کشور از نظر جمعیت، سبک جغرافیایی، میزان پیمایش و جابهجایی مسافر، بهعنوان کشوری نزدیک و قابلقیاس با ایران در نظر گرفته شد.
میرزایی گفت: میانگین مصرف خودروها در ایران حدود ۱۱ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است، در حالی که این شاخص در ترکیه به حدود هفت لیتر میرسد. همین مقایسه نشان میدهد که مسئله اصلی ما صرفاً فرسودگی خودروها نیست؛ هرچند فرسودگی نیز مسئلهای مهم است.
میرزایی ادامه داد: اگر قرار باشد مسئله مصرف خودروها بهطور کامل و از مسیر جایگزینی ناوگان حل شود، باید درباره جابهجایی بیش از ۲۰ میلیون خودرو صحبت کنیم؛ اقدامی که حداقل به هفت تا ۱۰ سال زمان نیاز دارد.
وی توضیح داد: منظور از مد حملونقل این است که برای هر سفر، از چه شیوهای استفاده میکنیم. در ایران برای بسیاری از سفرهایی که میتوان با پیادهروی، حملونقل عمومی یا شیوههای دیگر انجام داد، از خودروی شخصی استفاده میشود.
میرزایی با اشاره به تجربه استانبول گفت: استانبول از نظر وسعت و شرایط شهری، تا حدی با تهران قابل مقایسه است، اما میزان جابهجایی پیاده در این شهر حدود ۳۰ درصد بیشتر از تهران است. بخشی از این موضوع به فرهنگ استفاده از خودرو بازمیگردد؛ برای مثال، گاهی فرد حاضر است ۱۵ دقیقه با خودرو در اطراف مقصد دور بزند تا جای پارک نزدیک ورودی پیدا کند، در حالی که میتواند خودرو را در فاصلهای دورتر پارک کرده و مسیر کوتاهی را پیاده طی کند. منبع: ايسنا
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
