به گزارش مردم سالاری آنلاین، هم میهن در یادداشتی درباره توئیت روز گذشته مسعود پزشکیان درباره تفاهمنامه اخیر ایران و آمریکا نوشت: ساعاتی پس از آن که مهمترین رسانۀ مخالف توافق و گشایش تنگۀ هرمز (بر اساس فرمول همکاری ورودی - خروجی با عمان) نوشت: "ایران نه تنها نباید به تفاهمنامه برگردد و تنگۀ هرمز را باز کند بلکه حملات به تأسیسات و پایگاهها و منافع آمریکا هم نباید متوقف شود"، رییس جمهور پزشکیان از تفاهمنامه به عنوان "مرکز ثقل مرکز روابط خارجی در آینده" یاد و تصریح کرد: "تفاهمنامهای که امضا شد حاصل خِرَد جمعی بود و همۀ اعضای شعام (شورای عالی امنیت ملی) با آن همدلاند." اصرار پزشکیان بر تفاهمنامه البته از چشم مخالفان دور نماند کما اینکه امروز از اصرار رییس جمهوری بر این سند انتقاد کرده و نوشتهاند: "آقای پزشکیان به جای اصلاح مسیر طی شده همچنان میخواهد در مسیر بن بست قبلی قدم بگذارد.".
این در حالی است که موضع شخص پزشکیان نیست بلکه اجماع شورای عالی امنیت ملی با یک استثناست و از آن ۱۲ نفر که عالیترین مقامات کشور را تشکیل میدهند حتی یک نفر هم اظهار پشیمانی نکرده است و از بازی های روزگار است که مدعی ترین مدعیان نظام مصوبۀ شورای عالی امنیت ملی را به چالش بکشند در حالی که پیش از این برای همه لازمالاجرا می دانستند و به عمد به این نکته توجه نمی کنند که آنچه رهبری نظام در پیام مشهور به "علی الاصول"بر آن تأکید ورزید دیدگاه پیشینی بود نه نظر پسینی در مقام ردّ و وتو و مشخصا در پیام اخیر به حزبالله لبنان به یکی از بندهای آن اشاره شده است. به نظر میرسد بیتوجهی رییس جمهوری به مدعاهای منتقدان رادیکال توافق و به بیان درستتر مخالفان گفتمان صلح سبب شده به جای متهم کردن اطرافیان رییس جمهوری سراغ خود پزشکیان بروند و از او انتقاد کنند که چرا پای امضای خود ایستاده و از طرف مقابل هم میخواهد پایبند باشد. همانها که او را از نَقل خاطره از رهبر شهید منع کرده بودند دیروز از زبان او در دیدار با اعضای ستادهای انتخاباتی در سال ۱۴۰۳ شنیدند که گفت: "به نام دفاع از رهبری، تصویری غیر واقعی به جامعه ارایه میکنند و دربارۀ رهبر شهید هم چنین کردند" و از این رو از فعالان ستادها خواست به میان مردم بروند و"اجازه ندهند جریانهای تفرقهافکن، فضای عمومی را تحتتأثیر قرار دهند." سه کلمۀ کلیدی گفتار دیروز او (صلح پایدار، عزت ملی و پیشرفت کشور) تفاوت ادبیات رییس جمهوری با مخالفان توافق و باورمندان به استمرار جنگ را به وضوح نشان میدهد و اکنون میتوان گفت پزشکیان در عین وفاداری به گفتمان وفاق، مخالفان یادداشت تفاهم و اجماع بر سر ترک مخاصمه را بیرون از دایرۀ وفاق میداند و در عین بیاعتنایی به خواست آنان همراهی مقامات دیگر را ارج مینهد و از آن به عنوان میوۀ وفاق یاد میکند. در صف توصیف و ستایش او از مقامات و مشخصا "همراهی استثنایی رییس مجلس و رییس قوۀ قضاییه و فرماندهان نظامی ارتش و سپاه" و کلیت شورای عالی امنیت ملی البته جای صداوسیما خالی بود که نشان میدهد از رویکرد آنان راضی نیست و اگرچه دیروز دست به تغییری زدند اما هنگامی میتوان عمق آن را باور کرد که انعکاس گفتمان رییس جمهوری را هم در صداوسیما ببینیم و بشنویم حال آن که تاکنون شاهد نقیض آن بودهایم. واقعیت این است که مقایسۀ آنچه در سطور نخست و در موضع مخالفان تفاهمنامه آمد با توییت و سخنان اخیر پزشکیان جایی برای تحمل استمرار رویۀ جاری در صدا و سیما برای او باقی نمیگذارد. چرا که رواج گفتمان صلحطلبانه و آیندهنگرانۀ پزشکیان با ابتنا بر تفاهم ۲۸ خرداد به مثابۀ سند اجماعی به انعکاس روشن آن در آیینۀ صداوسیما نیاز دارد و مهمترین شرط زنگارزدایی از آن است تا هم بتوان تصویر رییس جمهوری را در آن دید و هم صدا و خواست اکثریت مردم را از آن شنید نه آن که هر آنچه در رسانۀ نوشتاری و در مخالفت با تفاهم مینویسند به شکل تصویری درآید و از زبان شبهکارشناسان مخالف گفتمان صلح بشنویم. حالا دیگر میتوان گفت مسعود پزشکیان با صراحتی بیشتر گفتمان خود را جلو میبرد و رودربایستیهای گذشته را هم ندارد.
