به گزارش مردم سالاری آنلاین/بررسی دادههای ۱۸ سال گذشته نشان میدهد که مسئله صنعت خودرو ایران پیچیدهتر از یک عامل منفرد است.
نه میتوان گفت تمام مشکلات صنعت خودرو ناشی از نبود واردات بوده و نه میتوان همه بحران را به عملکرد خودروسازان نسبت داد. آنچه طی این سالها رخ داده، حاصل ترکیب چند سیاست ناهماهنگ بوده است: حمایت تعرفهای طولانیمدت از تولید داخل محدودیت واردات بدون برنامه روشن برای ارتقای رقابتپذیری قیمتگذاری دستوری جهشهای شدید ارزی تحریمهای خارجی کاهش سرمایهگذاری در توسعه فناوری نبود یک برنامه مشخص برای تبدیل حمایت به رقابت سؤال اصلی این یادداشت این است: آیا سیاست ترکیبی حمایت تعرفهای، واردات محدود و قیمتگذاری دستوری توانسته صنعت خودرو ایران را به سمت رقابتپذیری هدایت کند؟ برای پاسخ به این سؤال باید به جای تمرکز بر یک تصمیم یا یک دولت خاص، روند ۱۸ ساله سیاستگذاری را بررسی کرد؛ دورهای که در آن صنعت خودرو ایران از یک بازار نسبتاً باثبات در نیمه دوم دهه ۸۰، به صنعتی با بحران مالی، کاهش سرمایهگذاری و چالش رقابتپذیری در دهه ۱۴۰۰ رسید. سه متغیر تعیینکننده در ۱۸ سال سیاست خودرو برای تحلیل این دوره باید سه متغیر اصلی را همزمان بررسی کرد: ۱- میزان واردات خودرو واردات نشان میدهد سیاستگذار تا چه میزان اجازه حضور رقیب خارجی را داده است. ۲- نرخ ارز ارز مهمترین عامل تغییر ساختار هزینه تولید خودرو در ایران بوده است. ۳- قیمت کارخانه خودروهای داخلی و ارزش دلاری آنها زیرا قیمت ریالی به تنهایی تصویر درستی از وضعیت صنعت ارائه نمیکند. ممکن است قیمت یک خودرو از ۲۰ میلیون تومان به ۵۰۰ میلیون تومان افزایش یافته باشد، اما اگر نرخ ارز چندین برابر شده باشد، ارزش دلاری آن حتی کاهش پیدا کرده باشد. بخش اول: واردات خودرو؛ نه آنقدر زیاد که صنعت را تهدید کند، نه آنقدر هدفمند که صنعت را اصلاح کند یکی از اصلیترین محورهای بحث درباره صنعت خودرو ایران، موضوع واردات است. در سالهای گذشته دو دیدگاه کاملاً متضاد شکل گرفته است. دیدگاه …
