حکمرانی نامتوازن و پیامدهای آن در ساختار ایران به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از عصر ایران، ؛ دکتر مجید ایرانشاهی -
در ادبیات حکمرانی، یکی از مفاهیم کلیدی، ایجاد توازن میان ارکان اصلی قدرت و اثرگذاری در کشور است؛ شامل قوای سهگانه، بخش خصوصی و جامعه مدنی. میزان دسترسی و سهم هر یک از این ارکان در منابع، امکانات و فرآیندهای تصمیمسازی و تصمیمگیری، نقش تعیینکنندهای در کیفیت حکمرانی و مسیر توسعه کشورها دارد.
دسترسی برابر به منابع، ابزارها و فرصتها، شرط اساسی برای شکلگیری یک نظام حکمرانی کارآمد است. در ایران، این دسترسی میان ارکان مختلف بهصورت متوازن توزیع نشده و در درون ساختار دولت نیز نوعی نابرابری در توزیع منابع و اختیارات مشاهده میشود.
از یک سو، در سطح نهادی، برخی نهادهای فرادولتی و شوراهای عالی در فرآیندهای سیاستگذاری نقش مؤثری ایفا میکنند؛ از سوی دیگر، بخشهایی از جامعه مدنی همچون احزاب، تشکلها و سازمانهای مردمنهاد، سهم محدودی در تصمیمسازی دارند. در مقابل، برخی گروههای نزدیکتر به ساختار قدرت، از دسترسی بیشتری به منابع مالی و غیرمالی برخوردارند.
…
