صنعت ساختمان یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان پسماند در هر اقتصادی است. بخش قابل توجهی از این پسماند، نه از تخریب ساختمان های قدیمی، بلکه از مصالح یک بارمصرفی می آید که در همان مرحله ساخت مصرف و دور ریخته می شوند. یونولیت مورد استفاده در سقف های تیرچه بلوک، یکی از نمونه های روشن همین مسئله است؛ ماده ای که بعد از یک بار مصرف، عملاً به پسماندی غیرقابل بازیافت تبدیل می شود. در سال های اخیر، جایگزین هایی مثل قالب های پلیمری غیرماندگار، تلاش می کنند این معادله را تغییر دهند.
این تغییر، بیشتر از آنکه یک انتخاب سلیقه ای در بین چند گزینه مشابه باشد، بازتابی از یک روند بزرگ تر در صنعت ساختمان است: حرکت تدریجی از مدل «مصرف و دور انداختن» به سمت مدلی که در آن مصالح، حتی مصالح موقتی مثل قالب سقف، بارها مورد استفاده قرار می گیرند. این روند در بسیاری از صنایع دیگر هم دیده می شود، اما در ساخت و ساز، به دلیل حجم بالای مصرف مصالح، اثر آن به مراتب محسوس تر است. چرا مصالح یک بارمصرف چالش بزرگ صنعت ساختمان هستند منطق اقتصاد خطی در ساخت وساز یعنی خرید، مصرف، دور انداختن برای سال ها به عنوان تنها مدل ممکن پذیرفته شده بود. اما این مدل دو هزینه پنهان دارد که کمتر در محاسبات اولیه پروژه دیده می شود: هزینه دفع پسماند که هر سال رو به افزایش است، و فشار بر منابعی که برای تولید مصالح یک بارمصرف جدید در هر پروژه دوباره مصرف می شوند. وقتی این هزینه ها را در مقیاس هزاران پروژه ساختمانی در سراسر کشور در نظر بگیریم، حتی یک تغییر کوچک در نوع مصالح، می تواند اثر تجمعی قابل توجهی داشته باشد. قالب های غیرماندگار؛ راه حلی که اقتصاد و محیط زیست را هم زمان در نظر می گیرد
لایت فرم از جمله قالب های پلیمری غیرماندگاری است که دقیقاً برای حل همین مسئله طراحی شده اند. برخلاف یونولیت، این قالب تا ۳۰ سیکل کاری قابل استفاده مجدد است؛ یعنی به جای اینکه در هر پروژه از نو تولید و دور ریخته شود، همان قالب در چندین پروژه متوالی به کار می رود. یونیپلکس، تنها تولیدکننده داخلی این نوع محصول در ایران، دارای ثبت اختراع و تاییدیه رسمی از پژوهشکده راه، مسکن و شهرسازی است؛ نکته ای که نشان می دهد این تغییر صرفاً یک ادعای بازاریابی نیست، بلکه محصولی است …
