گروه بین الملل - علی ودایع: تاریخ روابط بینالملل آموزه ای سخت دارد؛ جنگها معمولاً روی نقشهها و با محاسبات نظامی آغاز میشوند، اما در اتاقهای دربسته سیاسی و پشت ویترین شعارهای قشنگ آرمانگرایانه به پایان میرسند. آنچه امروز در اوکراین میگذرد، دیگر صرفاً نبرد تانکها در زمینهای گلآلود دونباس نیست؛ بازی اصلی در زمین خشن، بیرحم و محاسبهگر کلوپ قدرتمندان تعیین میشود.
وقتی از زاویه «بازی قدرتهای بزرگ» به صحنه نگاه میکنیم، تمام رخدادهای اخیر کییف مثل قطعات یک پازل منطقی و اجتنابناپذیر کنار هم مینشینند. امروز در دنیای آنارشیک سیاست بینالملل، هیچکس بار بقای دیگری را تا ابد به دوش نمیکشد. قانون اول نظام بینالملل «خودیاری»است؛ وقتی موازنه قوا به سمت قدرت بزرگتر سنگینی کند و تنفسدهندگان غربی خسته شوند، آرمانگرایی خیلی زود جای خود را به محاسبات خشن و سرد ریاضی میدهد.
اوکراینیها گمان میکردند با رویای اروپایی و انقلاب آبی ۲۰۱۴ به آب و آتش زدند تا رودرروی نفوذ روسیه قرار بگیرند، اما در نهایت وارد جنگی شدند که پولش را اروپا میپردازد، اما خونش را باید اوکراینیها در خاکریزها بپردازند. امروز ، جنگ فرسایشی نه مطلوب کرملین است و نه مطلوب کاخ سفید؛ اما وضعیت کنونی نوعی «برزخ استراتژیک» است که متأثر از گسلهای ژئوپولیتیکی، از قلب خاورمیانه تا آمریکای لاتین و محور هند-پاسفیک را تحت تأثیر قرار میدهد.
شیشه عمر ترکخورده زلنسکی
در روزهای اخیر، سرنوشت جنگ نه درخط مقدم نبرد، که از خیابانهای کییف و راهروهای تاریک کاخ ریاستجمهوری اوکراین تعیین تکلیف میشود. تجمع ۱۰ هزار معترض در خیابانها در اعتراض به برکناری «میخایلو فدوروف »(وزیر دفاع محبوب، معمار نبرد مدرن پهپادی و نماد الگوی استارتآپی در جنگ) و جابهجاییهای جنجالی و سراسیمه در ستاد کل ارتش، نشان داد که «سقف تابآوری سیاسی» در کییف رسماً ترک خورده است.
