وضعیت فعلی شهرداریها در ایران، متاثر از پیوند تنگاتنگ با نظام شوراهای شهر و روستا و تغییرات سیاسی دولتها، به جایگاهی «سلیقهای»، «عوامزده» و «ناپایدار» تبدیل شده است. ساختار فعلی (مبتنی بر قانون شهرداری مصوب ۱۳۳۴ با اصلاحات بعدی) نتوانسته است ضامن ثبات مدیریتی باشد. این عدم ثبات، عامل اصلی عقبماندگی شهرهای بزرگ و کوچک (نظیر آنچه در توسعه نامتوازن کلانشهرهایی چون اهواز شاهد هستیم) است. برای تحقق توسعه پایدار، نیاز به یک «تغییر پارادایم» از مدیریت سیاسی به «مدیریت حرفهای نهادینه» داریم.
پیشنهاد ما تأسیس یک نهاد ملی، فرادستی و تخصصی با عنوان «سازمان شهرداریها» است. این سازمان نباید یک نهاد ستادی دولتی صرف باشد، بلکه باید به عنوان یک «نظامنامه حرفهای» عمل کند که شهرداریها را از چرخه تغییرات سیاسی دولتها خارج کرده و به یک سیستم خودانتظام تبدیل نماید.
برای عبور از انتصابات مبتنی بر روابط، طرح پیشنهادی بر «جدول ارشدیت» استوار است:
نظام ارتقاء: تمامی پستهای سازمانی (معاونتها، ادارات کل و ریاست) دارای امتیازات مادی و معنوی مشخص هستند. ارتقاء صرفا بر اساس گذراندن «دورههای آموزشی و عملی» و کسب امتیاز در «جدول ارشدیت» صورت میگیرد.
دوره مدیریت: هر جایگاه مدیریتی دارای یک دوره تثبیت شده ۴ ساله است.
نظام تنزل: عملکرد هر مدیر پس از ۴ سال ارزیابی میشود. چنانچه فرد نصاب لازم را کسب نکند، بر اساس ضوابط صریح قانونی، به یک درجه پایینتر تنزل مییابد. این «سیستم بازخورد منفی» تضمینکننده پویایی و خروجیمحور بودن بدنه مدیریت شهری است.
صیانت از جایگاه: امتیازات مادی و معنوی هر جایگاه، «حق مکتسبه» است و هیچ مقام فرادستی حق دستاندازی یا تغییر خودسرانه آن را نخواهد داشت (اصل امنیت شغلی حرفهای).
دموکراسی درونصنفی
برای حذف نگاههای عوامزده و سیاسی، …
