قطعه یا زیرساخت/ کروز چگونه به سکوی توسعه ملی تبدیل می شود؟ شرکت کروز، بهعنوان یکی از بزرگترین مجموعههای قطعهسازی کشور، نمونهای است که میتوان ظرفیت آن را از این منظر بازخوانی کرد؛ بنگاهی که دامنه فعالیتش از تولید انبوه قطعه تا تحقیق و توسعه، داخلیسازی فناوری، تربیت نیروی متخصص و همکاری با صدها شرکت در زنجیره تامین خود، امتداد یافته است.
به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از عصر ایران
، پرسش اصلی این است که چگونه میتوان این ظرفیت انباشته را فراتر از نیاز یک شرکت یا حتی یک صنعت، در خدمت توسعه صنعتی کشور به کار گرفت؟ گزارشهای ادواری شرکت صنایع تولیدی کروز نشان میدهد این مجموعه، از نظر مقیاس، تنوع محصول و گستره توانمندیهای فنی، ظرفیتی فراتر از یک تأمینکننده معمولی صنعت خودرو دارد.
۱. بنگاهی تولیدی در مقیاس یک سامانه صنعتی
نخستین نشانه ظرفیت توسعهای کروز، مقیاس فعالیت آن است. براساس آمار مندرج در گزارش سالانه شرکت، کروز در سال ۱۴۰۳ بیش از ۱۴ هزار نیروی انسانی داشته و کارخانههای آن در مجموع دارای ۲۷۳ هزار و ۳۰۰ مترمربع زیربنا بودهاند. این شرکت تولید ۵۳ میلیون محصول نهایی، یکهزار و ۳۶۵ نوع محصول، ارسال بیش از ۸۷ هزار محموله و تولید روزانه ۴.۵ میلیون قطعه نهایی و نیمهساخته را گزارش کرده است. همچنین ۵۰۰ میلیون قلم کالا از تأمینکنندگان داخلی خریداری شده است.
این اعداد نشان میدهند کروز فقط یک کارخانه نیست، بلکه مجموعهای از خطوط تولید، مراکز مهندسی، شبکههای تأمین، آزمایشگاهها، انبارها و ظرفیتهای انسانی است. به همین دلیل، توسعه یا تضعیف چنین مجموعهای میتواند بر تعداد زیادی از بنگاههای همکار و خطوط تولید خودروسازان اثر بگذارد.
۲. عبور از مونتاژ به طراحی و مالکیت دانش فنی
مهمترین شاخص توسعه صنعتی، توان یک شرکت برای عبور از ساخت براساس نقشههای آماده و دستیابی به طراحی، آزمون، اصلاح و توسعه محصول است.
