امروز برخی استادان نسبت به وابستگی بیش از اندازه دانشجویان به پاسخهای آماده هوش مصنوعی هشدار میدهند. مسئله زمانی نگرانکننده میشود که دانشجو به جای مطالعه منابع، تحلیل یک مسئله و تلاش برای رسیدن به پاسخ، صرفا نتیجه تولیدشده توسط یک ابزار هوشمند را بپذیرد. در چنین شرایطی ممکن است دانشگاه، به جای تربیت نیروی متخصص و تحلیلگر، صرفاً تولیدکننده افرادی باشد که توانایی استفاده از ابزارها را دارند اما در اندیشیدن مستقل با مشکل مواجهاند.
هوش مصنوعی نباید جایگزین کتاب، استاد و پژوهش شود؛ بلکه باید در خدمت آنها قرار گیرد. پزشک، مهندس، حقوقدان و پژوهشگر، بیش از آنکه به توانایی دریافت یک پاسخ سریع نیاز داشته باشند، به قدرت تحلیل، قضاوت، خلاقیت و مسئولیتپذیری نیاز دارند؛ مهارتهایی که با مطالعه و تجربه و پرسشگری شکل میگیرند.
بنابراین، مسئله اصلی دانشگاهها ممنوع کردن هوش مصنوعی نیست، بلکه آموزش شیوه درست استفاده از آن است. باید دانشجو را به جستوجو، نقد، راستیآزمایی و تفکر مستقل تشویق کرد تا هوش مصنوعی به ابزاری برای تقویت اندیشه تبدیل شود، نه جایگزینی برای آن.
آینده آموزش عالی به این بستگی ندارد که دانشگاهها چقدر از هوش مصنوعی استفاده میکنند؛ مسئله مهمتر این است که در عصر هوش مصنوعی، چگونه انسان اندیشمند را در مرکز آموزش و پژوهش حفظ کنیم. دانشگاه اگر قدرت اندیشیدن را از دانشجو بگیرد، حتی پیشرفتهترین فناوریها نیز نمیتوانند جای خالی آن را پر کنند.
