مراقب تکرار حوادث تلخ دیماه ۱۴۰۴ باشیم هیچ بحرانی یکشبه متولدنمیشود. بحرانها، محصول هشدارهایی هستند که بارها بیان می شود اما جدی گرفته نمیشوند.
دیماه ۱۴۰۴ نیز از همین جنس بود؛ رخدادی که فارغ از روایتهای مختلف درباره آن، یک حقیقت را آشکار کرد: هرگاه دشمن خارجی، فشارهای اقتصادی، ناامیدی اجتماعی، شکافهای داخلی، عملیات روانی و رسانهای دشمن و تندرویهای داخلی در کنار یکدیگر قرار گیرند، جامعه در آستانه وضعیتی قرار میگیرد که مدیریت آن بسیار پرهزینه خواهد بود.
امروز نیز نمیتوان از کنار برخی نشانهها به سادگی عبور کرد. آثار جنگ همچنان بر زندگی مردم سایه افکنده، فشارهای معیشتی کاهش نیافته، قدرت خرید بخش بزرگی از جامعه تضعیف شده و نگرانی نسبت به آینده، سرمایه اجتماعی را فرسوده است.
در چنین شرایطی، دشمنان جمهوری اسلامی ایران نیز بیکار ننشستهاند. تجربه سال های گذشته نشان داده است که هرگاه شکافی در عرصه اقتصاد، سیاست یا اجتماع پدید آمده، دشمن کوشیده است با جنگ رسانهای، عملیات روانی، تحریم، فشارهای سیاسی و بهرهبرداری از نارضایتیها، آن شکاف را به بحرانی فراگیر تبدیل کند.
با این حال، موفقیت چنین پروژهای بیش از هر چیز به وضعیت درونی جامعه وابسته است؛ هر اندازه سرمایه اجتماعی تضعیف شود و فاصله میان مردم و مسئولان افزایش یابد، زمینه برای سوءاستفاده دشمن نیز بیشتر خواهد شد.بزرگترین تهدید امنیت ملی امروز، صرفاً فشار خارجی نیست؛ بلکه انباشته شدن نارضایتیهای داخلی است. هیچ جامعهای تنها به دلیل فشار بیرونی دچار بحران نمیشود.
آنچه زمینه سوءاستفاده دشمن را فراهم میکند، حلنشدن مطالبات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و کاهش اعتماد عمومی است. از همین رو، پیشگیری از بحران، پیش از آنکه یک مسئله امنیتی باشد، یک ضرورت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است
در اندیشه امام (س)، حفظ نظام با مردم، اعتماد عمومی و وحدت ملی پیوند دارد. ایشان در مواجهه با اختلافات سیاسی، کنار گذاشتن اختلافات فرعی و توجه به مصالح عمومی را ضروری میدانستند: «عقل سیاسی اقتضا میکند که ما امروز …
