به گزارش مجله ماشین ، در سالهای اخیر، نگاه بخشی از بازار به خودرو از یک وسیله مصرفی فراتر رفته و به سمت دارایی سرمایهای تغییر کرده است. بهویژه در میان خودروهای خاص، کمیاب یا محدود، این رویکرد بیش از گذشته دیده میشود؛ جایی که خریداران تنها به کاربری روزمره توجه ندارند و ماندگاری ارزش، قابلیت فروش مجدد و میزان افت قیمت نیز برای آنها اهمیت بالایی دارد.
در میان نمونههای مطرح بازار، خودروهایی مانند هامر H2 مدل ۲۰۰۷ با کارکرد ۳۵ هزار کیلومتر، تویوتا پرادو ۴ سیلندر مدل ۲۰۰۶ با کارکرد ۲۴۰ هزار کیلومتر و تویوتا لندکروزر ۴.۵ مدل ۱۹۹۹ از جمله محصولاتی هستند که بهدلیل ماهیت خاص خود، همواره در کانون توجه قرار میگیرند. برای این خودروها ارقامی در سطح ۸۱ میلیارد تومان، ۱۵.۲ میلیارد تومان و ۹.۸۵ میلیارد تومان مطرح شده که بهخوبی نشان میدهد بازار این دست خودروها با بازار متعارف خودروهای خانوادگی فاصله زیادی دارد.
نکته مهم در این بخش، صرفاً قیمت بالا نیست؛ بلکه کمیابی، برند، دوام فنی و سابقه بازار نقش اصلی را در ارزشگذاری این خودروها ایفا میکند. در چنین شرایطی، برخی مدلها حتی با وجود سال ساخت پایینتر یا کارکرد بالاتر، همچنان میتوانند موقعیت مناسبی برای حفظ سرمایه محسوب شوند؛ بهویژه اگر از نظر اصالت، وضعیت نگهداری و قابلیت معامله در بازار، در شرایط قابلقبول قرار داشته باشند.
از سوی دیگر، در بازار خودروهای وارداتی و خاص، مسئله محدودیتهای قانونی و شرایط تردد نیز بر تصمیم خریداران اثر میگذارد. این محدودیتها گاهی باعث میشود ارزشگذاری خودرو تنها بر اساس مشخصات فنی انجام نشود و فاکتورهایی مانند امکان نقلوانتقال، مجوزهای مرتبط و وضعیت استفاده نیز وارد معادله شوند.
در مقایسهای دیگر، تویوتا لندکروزر ۴ در مدل ۱۹۹۹ با کارکرد ۲۴۰ هزار کیلومتر در برابر تویوتا راو۴ مدل ۲۰۲۵ با موتور ۲ لیتری بنزینی و کارکرد صفر قرار میگیرد؛ دو خودرویی که از نظر سال ساخت، کاربری و حتی ماهیت بازار، در دو نقطه کاملاً متفاوت ایستادهاند. با این حال، فاصله قیمتی میان آنها چندان چشمگیر نیست؛ بهطوریکه برای لندکروزر رقم ۹.۸۵ میلیارد تومان و برای راو۴ جدید رقم ۹.۱ میلیارد تومان مطرح شده است.
همین مقایسه نشان میدهد که در بازار امروز، قدیمی بودن الزاماً به معنای افت ارزش نیست و در برخی موارد، خودروهای خاص و شناختهشده میتوانند از منظر سرمایهگذاری، حتی از محصولات جدیدتر نیز جذابتر باشند. البته این موضوع به شرطی معنا پیدا میکند که خودرو از نظر فنی، بدنه، اصالت و وضعیت اسناد در شرایط مطلوب قرار داشته باشد.
در مجموع، بازار خودروهای خاص بیش از آنکه صرفاً بر اساس سن خودرو تعریف شود، بر پایه کمیابی، تقاضای پایدار و قابلیت حفظ ارزش شکل میگیرد. به همین دلیل است که برای برخی خریداران، چنین خودروهایی نه فقط وسیله حملونقل، بلکه بخشی از سبد سرمایهگذاری به شمار میروند.
نویسنده: محمدجواد شبیری
