دیدارنیوز _ زهرا نژادبهرام:
سیل ناگهانی اخیر نپال و از دست رفتن جان بیش از ۵۰۰ نفر تا این زمان و تخریب بسیاری از سازهها بار دیگر الزام به توجه نسبت به تغییرات اقلیمی را برای شهرها گوشزد کرد. بی توجهی به وقایع پنهان و آرام ناشی از تغییرات اقلیمی منجر به آن شد که به یکباره دیواره یخی به عرض بیش از ۶۲۰ متر از جا کنده شود و فاجعه آفریده شود. کشور نپال و یخچالهای طبیعی و قله اورست، نمادی از پایایی و ایستادگی در طول صدها سال بوده، اما به یکبار با توجه به تغییرات اقلیمی این اتفاق حیرتها را بر انگیخت. فاجعه نپال یک هشدار است؛ اما هشدارها زمانی ارزشمند هستند که به تصمیم و اقدام مبدل شوند!
در واقع اگر چه سالهاست کارشناسان و متخصصین در خصوص تغییرات اقلیمی هشدار میدهند و در راستای آن توافقات جهانی و نشستهای کارشناسی صورت گرفته، اما این مسئله هنوز نتوانسته به عنوان مشکل جهانی مورد توجه دولتها قرار بگیرد. در کشور ما نیز، این مسئله بیشتر شبیه فانتزی تعبیر میشود تا یک حقیقت غیر قابل انکار که الزامات تاب آوری شهری و اجتماعی را برای آن تدارک ببیند. این مهم حتی در برنامههای میان مدت و کوتاه مدت کشور نیز جایگاه خاصی نیافته است. بسیاری از کشورهای پیشرفته و در حال توسعه این مهم را در دستور کار برنامه ریزی و اقدام وارد ساختهاند، اما ایران نه! شاید وقت آن رسیده که تغییرات اقلیمی از حاشیه سیاست گذاریها به متن زندگی اجتماعی وارد شود. چرا که اگر قرار است از فجایع آینده پیشگیری کنیم باید پیش از هر رخداد ظرفیتهای اجتماعی و نهادی لازم را تدارک ببینیم.
این فاجعه درسهای بسیاری برای کشورها در پی داشته که نخستین آن باور پذیری تغییرات اقلیمی در تغییرات آب و هوایی و بروز خسارات جبران ناپذیر و دوم اینکه ظاهرا دولتها تمایلی به توجه به این مسئله جدی و خطرناک ندارند! آنگونه که آمریکا از پیمان آب و هوایی خارج میشود و کشورهای در حال توسعه اسناد نشست ریاض را جدی نمیگیرند. ظاهرا جامعه بشری نیازمند طرحی نو برای این مسئله است. طرحی که بتواند تغییرات اقلیمی را پیشگیری نموده و در برابر خطرات احتمالی تاب آوری لازم را ایجاد کند.
اگر دولتها به دلایل گوناگون تمایلی به ایجاد ظرفیت برای جلوگیری از تشدید تغییرات اقلیمی ندارند، اگر آنها خواهان ایجاد تداکارت لازم برای مواجه …
