دیدارنیوز: کیسهای که در انبار یک کارخانه رنگسازی در اطراف اصفهان باز میشود، مسیری طولانیتر از آنچه تصور میکنید طی کرده است. شاید هفت هفته پیش، در انباری در استان جیانگسوی چین پر شده باشد. این گزارش، مسیر یک محموله معمولی مواد اولیه شیمیایی را از لحظه سفارش تا رسیدن به خط تولید دنبال میکند. هفته اول: سفارش و آنالیز
همهچیز با یک استعلام شروع میشود. کارخانه مصرفکننده اعلام میکند چه مادهای، با چه گریدی و به چه میزان لازم دارد. اما پیش از هر پرداختی، یک برگه دستبهدست میشود: گواهی آنالیز.
این مرحله در بازار ایران اهمیتی دوچندان دارد. تأمینکننده باید مشخصات دقیق بچ موجود در انبار کارخانه سازنده را ارائه دهد و مصرفکننده آن را با نیاز فرمولاسیون خودش تطبیق بدهد. اگر ماده حساسی باشد (مثلاً رزینی که قرار است در فرمول رنگ خودرویی استفاده شود) معمولاً نمونهای هم برای تست آزمایشگاهی فرستاده میشود.
تنها پس از تأیید این مرحله، سفارش قطعی میشود. هفته دوم: تخصیص ارز و بارگیری
اینجا اولین گلوگاه واقعی است. تأمین ارز برای واردات، فرآیندی است که در سالهای اخیر پیچیدگیهای خاص خودش را داشته و زمانبندیاش کاملاً قابل پیشبینی نیست. فعالان این حوزه میگویند همین مرحله میتواند بین چند روز تا چند هفته طول بکشد.
پس از تسویه با فروشنده خارجی، کالا در بندر مبدأ بارگیری میشود. برای محمولههای کوچکتر، معمولاً از روش LCL استفاده میشود؛ یعنی سهمی از یک کانتینر مشترک با چند واردکننده دیگر. محمولههای بزرگ کانتینر اختصاصی میگیرند.
هفته سوم تا پنجم: دریا
حمل دریایی از بنادر شرق آسیا به بندرعباس، بسته به مسیر و تعداد توقفها، معمولاً بین ۲۵ تا ۳۵ روز طول میکشد. در این مدت، محموله عملاً از دسترس خارج است.
نکتهای که کمتر به آن توجه میشود، شرایط دمایی داخل کانتینر است. کانتینر فلزی در مسیر خلیج فارس میتواند به دمای بسیار بالایی برسد و برخی مواد شیمیایی (مانند پراکسیدها و بعضی رزینها ) به دما حساساند. واردکنندگان حرفهای برای این اقلام، کانتینر یخچالی یا حداقل پوشش عایق سفارش میدهند؛ هزینهای که در قیمت نهایی دیده میشود اما جلوی فاسد شدن کل محموله را میگیرد. هفته ششم: بندرعباس
کانتینر پهلو میگیرد و مرحلهای …
